အရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ ျမတ္ဘုရား၏ သတိပဌာန္ နည္းစနစ္

ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီလိုခ်မ္းေျမ့သာယာတဲ့ ဘ၀ ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ ဘ၀မွာ ေနဖို႔ရာအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြက ဘာေတြလဲ? တခ်ိဳ႔က ပစၥည္းဥစၥာေတြ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာရင္ ခ်မ္းေျမ့သာယာတဲ့ ဘ၀မွာ ေနနိုင္မယ္လို႔ တြက္ေကာင္းတြက္မယ္။ ၀င္ေငြေကာင္းတဲ့ အလုပ္အကိုင္ေတြ ရွိထားရင္လည္း ခ်မ္းေျမ့သာယာတဲ့ ဘ၀မွာ ေနရမယ္လု႔ိ ထင္ေကာင္း ထင္လိမ့္မယ္။ အဆင္ေျပေနတဲ့ လူမႈေရးဘ၀မွာ ေနရလို႔ရွိရင္လည္း ခ်မ္းေျမ့သာယာတဲ့ ဘ၀မွာ ေနရမယ္ လို႔ ထင္ေကာင္း ထင္လိမ့္မယ္။ တကယ္ေတာ့ ေလာက အေရးေတြ မည္မွ်ပင္ အဆင္ေျပေနေန စစ္မွန္တဲ့ နည္းစနစ္တစ္ခု မရွိပဲနဲ႔ ေသာကကင္းတဲ့ ဘ၀ ၊ေဒါမနႆ ကင္းတဲ့ ဘ၀ ၊ ခ်မ္းေျမ႔သာယာတဲ့ ဘ၀မွာ ေနရဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္မွ ခဲယဥ္းပါလိမ့္မယ္။ ခ်မ္းေျမ႔တဲ့ ဘ၀မွာ ေနနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်မ္းေျမ့သာယာတဲ့ ဘ၀ကို ေနခ်င္ရင္ အခုျမတ္စြာဘုရားေဟာတဲ့ သတိမကြာ အသိပညာျဖင့္ ေနျခင္း ဆိုတဲ့ ဒီစနစ္ကို လိုက္နာက်င့္သံုးၾကရမယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ ခ်မ္းေျမ့ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ ဘ၀မွာ ေနနိုင္မွာျဖစ္တယ္။ ဘယ္လို အခက္အခဲ ဘယ္လိုျပႆနာနဲ႔ပဲ ၾကံဳၾကံဳ စိတ္ဓါတ္ၾကံ႕ခိုင္မႈဟာ အင္မတန္မွ အေရးပါတယ္။ စိတ္ဓါတ္ၾကံ႕ခိုင္မႈ မရွိရင္ ခုနေျပာတဲ့ မိမိမလိုလားအပ္တဲ့ အေျခအေန တစ္ခုခုနဲ႔ ရင္ဆိုင္လိုက္ျပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ လူ႔ရဲ့စိတ္နွလံုးဟာ တုန္လွဳပ္ေခ်ာက္ျခားျပီး ျငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈေတြ အားလံုးဟာ ဆံုးရႈံးသြားနိုင္တယ္။ ဒီလိုဆံုးရႈံးမသြားရေအာင္ ျမတ္စြာဘုရားက ေနနည္း ထိုင္နည္းကို ယခုလို ေဟာေတာ္မူထားတာ။ သေတာ ဘိကၡေ၀ ဘိကၡဳ ၀ိရေဟယ် သမၸဇာေနာ ၊ သတိမကြာ အသိပညာျဖင့္ေနပါ၊ အယံ ေ၀ါ အမွာကံ အနုသာသနီ။ ဒါဟာ ငါဘုရားရဲ့ ဆံုးမသြန္သင္ခ်က္ပဲ ျဖစ္တယ္။ ယခုလို ျမတ္စြာဘုရား ေဟာတဲ့ေနရာမွာ သတိမကြာဆိုတာ ဘယ္မွာ သတိမကြာရမွာလဲ? အသိပညာဆိုတာ ဘယ္လိုအသိပညာ မ်ိဳးလဲ? ဆိုတာ define လုပ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္ေပါ့။ နို႔မို႔ဆိုရင္ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ ထင္ၾကမယ္၊ အိမ္မွာပဲ အလုပ္ လုပ္တာျဖစ္ေစ၊ ရုံးမွာပဲ အလုပ္ လုပ္တာျဖစ္ေစ၊ တကၠသိုလ္မွာပဲ အလုပ္ လုပ္တာျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္တစ္ခုေပၚမွာ လို႔ သတိရွိေနတယ္၊ ဒါကိုပဲ သတိမကြာလို႔ ဆိုလိုတာလား။ အသိပညာ ဆိုတာ တို႔တတ္ထားတဲ့ အသိပညာနဲ႔ ေနတယ္၊ ဒါ အသိပညာနဲ႔ ေနတယ္လို႔ ဆိုလိုတာလား၊ လို႔ ထင္ျမင္ ယူဆ မိၾကလိမ့္မယ္။ သတိဟူသည္ အဲဒီေတာ့ ဘ၀မွာ ခုနေျပာတဲ့ နွလံုးသားထဲက ပူေလာင္မႈေတြ ကင္းျပီး ေအးျငိမ္းတဲ့ ဘ၀ကို ေနခ်င္ရင္ သတိတရားနဲ႔ ေနရမယ္။ သတိဆိုတာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအဖို႔မွာ အင္မတန္မွ ရင္းနွီးတဲ့ စကားလံုးတစ္လံုး ျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္ သတိဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ ျမန္မာစကားလံုး မဟုတ္ဘူး။ ပါ႒ိ စကားလံုးျဖစ္တယ္။ သတိဆိုတာ အာရုံတစ္ခုကို ရယူေပးေနတဲ့ သေဘာေလးကို ေျပာတာ။ အဂၤလိပ္လိုျပန္တဲ့အခါ သတိကို mindfulness လို႔ ျပန္ေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီ mindfulness လို႔ ျပန္တာကေတာ့ ပစၥဳပၸန္အာရံုေပၚမွာ mindful ျဖစ္ေနတာကို အဓိကထားျပီး ေျပာတဲ့သေဘာပဲ။ အာရံုတစ္ခုက ပစၥဳပၸန္မဟုတ္ဘူး ၊လြန္ေျမာက္ခဲ့ျပီ- ဥပမာ လြန္ခဲ့တဲ့နွစ္က၊ ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ကိုးနွစ္ ဆယ္နွစ္က အေၾကာင္းအရာေတြ ၾကေတာ့ ဒီသတိကို memory လို႔ ျပန္ရမွာပဲ။ ဒီေတာ့ သတိဆိုတာ အဓိပါယ္ နွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ မွတ္မိတာရယ္၊စိတ္အားစိုက္တာရယ္ ဒီနွစ္ခု။ အမွတ္ရတာ၊ မွတ္မိတာလည္း သတိပဲ။ မွတ္မိတာက ဘယ္အရာေတြနဲ႔ တဲြဖက္လာတုန္းဆိုရင္ အမွတ္သညာနဲ႔ တဲြဖက္လာတယ္။ အမွတ္သညာဆိုတာ အာရံုနဲ႔ ေတြ႔တယ့္အခ်ိန္မွာ စိတ္ကမွတ္သားလိုက္တာ noting system ေပါ့။ စိတ္ကမွတ္သား လိုက္တဲ့အတိုင္း ေနာက္တစ္ခါ ဒါမ်ိဳးေတြ႔ရင္ ဒါပဲဆိုတာကို သိတာ၊ ဒါက သညာရဲ့ အလုပ္ပဲ။ သတိက်ေတာ့ အဲဒီ အာရံုကို ယူေပးတာ၊ ဒါေၾကာင့္ အာရံုကိုရယူေပးတာက သတိ၊ မွတ္မိတာက သညာ လို႔ ဒီလို နွစ္ခု ေျပာလို႔ရတာေပါ့။ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ မ်က္စိက ျမင္ရတဲ့ အာရံု၊ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ နားက ၾကားရတဲ့ အာရုံ စတဲ့ အဲဒီအာရံုေတြ သိတာက်ေတာ့ mindfulness လို႔ေခၚတယ္။ စိတ္အားကုန္ စိုက္ထားတယ္၊စိတ္အားကုန္ ပို႔လႊတ္ထားတယ္၊ အဲဒီ mindfulness လို႔ဆိုတဲ့ သတိဟာ အင္မတန္မွ အေရးၾကီးတဲ့သတိပဲ။ ဒါေၾကာင့္သတိနဲ႔ ပက္သက္လာလို႔ ရွိရင္ အတိတ္က အာရံုတစ္ခုကို မွတ္မိတာရယ္၊ ပစၥဳပၸန္မွာ ျဖစ္ေပၚေနဆဲ အာရံုကို ရယူေပးတာရယ္ ဆိုျပီး အဲဒီလို သတိရဲ့ ေဆာင္ရြက္မႈ နွစ္ခုရွိတယ္။ သတိမကြာေနျခင္း အဲဒီအထဲမယ္ ျမတ္စြာဘုရား ဆိုလိုတဲ့ သတိမကြာ ဆိုတဲ့ သတိကေတာ့ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ ကိုယ္ဘာလုပ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ အေပၚမွာ ကုိယ့္ရဲ့ action ေပၚမွာ mindful ျဖစ္တဲ့ သတိကိုေျပာတာ။ ဘာပဲလုပ္ေန လုပ္ေန လုပ္ေနတဲ့အေပၚမွာ သတိရွိဖို႔ေျပာတာ။ ဒီပစၥဳပၸန္က်တဲ့ သတိကမွ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈကို ေပးစြမ္းနိုင္တယ္။့ သတိရွိဖို႔ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ဘယ္ေနရာ သတိရွိရမလဲ? ခုနက စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈကုိိ ရယူခ်င္တဲ့ ပုဂိဳလ္ေတြဟာ ဘယ္လိုေလ့က်င့္ရမလဲ? ဆိုတာကို မဟာသတိပ႒ာနသုတ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားက အာရံုေလးမ်ိဳး ေပးထားတာရွိတယ္။ နံပါတ္တစ္က ကာယ body ေပါ့။ မိမိရဲ့ ကာယေပၚမွာ mindful လုပ္တာေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက လူေတြမွာ ခံစားမႈ ဆိုတာရွိတယ္။ ခံစားမႈဆိုတာ ေကာင္းတဲ့အာရံုနဲ႔ ေတြ႕လို႔ရွိရင္ ၀မ္းသာတယ္ဆိုတဲ့ ခံစားမႈ ၊ မေကာင္းတဲ့ အာရံုနဲ႔ေတြ လို႔ရွိရင္ စိတ္ပ်က္ ၀မ္းနည္းတယ္ဆိုတဲ့ ခံစားမႈ ၊ေကာင္း မေကာင္း အလယ္ အလတ္ရွိတဲ့ မထင္ရွားတဲ့ ခံစားမႈလို႔ ဆိုျပီး အက်ဥ္းခ်ဳပ္အားျဖင့္ လူေတြရဲ့ စိတ္ခံစားမႈက ၃-မ်ိဳးရွိတယ္။ ဒီခံစားမႈ ဆိုတာလည္း လူေတြအဖို႔မွာ အင္မတန္မွ အေရးၾကီးတဲ့ အရာတစ္ခုပဲ။ အဲဒီခံစားမႈ အေပၚမွာလည္းပဲ mindful ျဖစ္ဖို႔ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာထားတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ လူေတြရဲ့ သ႑ာန္မွာျဖစ္ေပၚေနတဲ့ စိတ္အေျခအေနေပၚမွာလည္းပဲ mindful ျဖစ္ဖို႔ ၊ သာမာန္အားျဖင့္ ကိုယ္စိတ္ကို ကိုယ္သိတယ္လို႔ ထင္ေကာင္းထင္မယ္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္စိတ္ကို ကိုယ္ျပန္မသိတာ ပိုမ်ားပါတယ္။ သိရမွာက ဘာလဲဆိုရင္ လိုခ်င္တပ္မက္မႈဆိုတဲ့ ေလာဘေတြ ငါ့စိတ္ထဲမွာျဖစ္ေပၚလာသလား ၊ မုန္းတီးတဲ့ ေဒါသေတြ ငါ့စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာသလား၊ အမွန္မသိတဲ့ ေတြေ၀မႈ ေမာဟေတြ ငါ့စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာသလား၊ လို႔ ကိုယ့္စိတ္ကေလးရဲ့ အေနအထားတစ္ခုကို ေလ့လာအကဲခပ္ ေနရမယ္လို႔ ဆိုလိုတာလည္းသတိထားစရာ တစ္ခုပါပဲ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက general point အေနနဲ႔ ဓမၼာႏုပသနာဆိုတာကို ေပးလိုက္တာ။ ဓမၼဆိုတာ အားလံုးကို ရည္ညႊန္းျပီး ေပးလိုက္တဲ့ အမည္နာမတစ္ခုပဲ။ ဥပမာေျပာျပရမယ္ ဆုိရင္ လူေတြရဲ့စိတ္မွာ ျဖစ္ေပၚလာတတ္တဲ့ နီ၀ရဏတရား ၅-ပါးဆိုတာရွိတယ္။ (၁) ကာမစၧႏၵနီ၀ရဏ - နွစ္သက္စရာ အာရံုေပၚမွာ နွစ္သက္တြယ္တာေနတဲ့ စိတ္ဆႏၵ။ desire for sense pleasure ၊ အာရုံေတြအေပၚမွာ ခံစားလိုတဲ့ စိတ္ဆႏၵ၊ အဲဒီအာရုံေပၚမွာ ခံစားလိုတဲ့ စိတ္ဆႏၵဟာ ကိုယ့္သ႑ာန္မွာ ရွိသလား၊ မရွိဘူးလား။ ျဖစ္သလား မျဖစ္ဘူးလား။ သတိထား ရမယ္လို႔ေျပာတာ။ နံပါတ္ (၂)က စိတ္ထဲမွာ အလိုမက် ျဖစ္တတ္တာေတြရွိတယ္။ ဗ်ာပါဒနီ၀ရဏ- မုန္းတီးမႈ အလိုမက်မႈ အဲဒါေတြေရာ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာျဖစ္သလား မျဖစ္ဘူးလား ဆင္ျခင္စဥ္းစားတာ။ ေနာက္နံပါတ္ (၃) က ေကာင္းတာလုပ္တဲ့အခါ ပညာေရးကိစၥပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာသာရပ္တစ္ခုခု ေလ့လာေနတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္အားေတြ ေလ်ာ့က်သြားေစတဲ့ ထိန မိဒၶနီ၀ရန ၊ အဲဒီမွာ ထိန ဆိုတာ ေဆာင္ရြက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ ေလ်ာ့က်သြားတာ၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ Tiredness of mind-စိတ္ရဲ့ ႏြမ္းနယ္မႈ ျဖစ္သြားတဲ့ သေဘာ ၊ မိဒၶ ဆိုတာကေတာ့ tiredness of body ၊ သုိ႔မဟုတ္ ေစတသိတ္ တရားေတြ ထိုင္းမိႈင္းသြားမႈ။ ထိနနဲ႔ မိဒၶ ယွဥ္တဲြလာေပမယ့္လို႔ ထိနဆိုတဲ့ သေဘာတရားက ဆက္ျပီးတာ့ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ မိဒၶ က ထိုတြန္႔ဆုတ္မႈ လြန္ကဲ လာလို႔ရွိရင္ ခႏၶာကိုယ္ကိုပါ ငိုက္မ်ဥ္းလာေစတယ္။ ဒီသေဘာကို ဆိုလိုတာေပါ့ေနာ္။ စာေပက်မ္းဂန္ေတြမွာေတာ့ ဒီထိနနဲ႔မိဒၶ ဟာ စိတ္နဲ႔ ေစတသိတ္ နွစ္ခုအနက္ စိတ္ရဲ့ လုပ္ေဆာင္နိုင္စြမ္း မရွိတဲ့ သေဘာကို ထိန ၊ ေစတသိတ္ရဲ့ လုပ္ေဆာင္နိုင္စြမ္း မရွိတဲ့ သေဘာကို မိဒၶလို႔ ဒီလိုေဟာတယ္။ သို႔ေသာ္ တခါတရံ မိဒၶဟာ ရုပ္ခႏၶာကိုယ္နဲ႔လည္းပက္သက္တာျဖစ္တာ ရွိတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ့ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေၾကာင့္ လူေတြဟာ ငိုက္မ်ဥ္းလာတတ္တယ္။ အဲဒီ စိတ္၀င္စားမႈ ေလ်ာ့က်လာတဲ့ သေဘာတရားဟာလည္း ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ အေႏွာက္အယွတ္တစ္ခု အေနနဲ႔ တို႔ စိတ္ထဲမွာ ရွိေနသလား၊ စိတ္အားတက္ၾကြမႈေတြ ကုန္ဆံုးေနသလား ဆိုတာကိုလည္း သိရွိဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက (၄) ဥဒၶစၥ ကုကၠဳစၥ နီ၀ရဏ စိတ္ကေလးဟာ ျငိမ္ေအာင္ထားလို႔ မရဘူး၊ ပ်ံ႕လြင့္ေနတယ္၊ ဒါက ဥဒၶစၥ။ အဲဒါကိစၥ တစ္ခု လုပ္မိတာတို႔ မလုပ္မိတာတို႔ အေပၚမွာ ေနာင္တ ရေနတယ္ ၊ စိတ္ထဲမွာ ပူပင္ေနတယ္၊ ဒါက ကုကၠဳစၥ အဲဒါမ်ိဳးေကာ ရွိသလား မရွိဘူးလား။ အလုပ္တစ္ခု လုပ္လို႔ မေအာင္ျမင္တဲ့ အေပၚမွာေရာ စိတ္ဟာမေက်မနပ္ ျဖစ္ေနသလား ။ မျဖစ္ဘူးလား။ ဒီသေဘာဟာလည္း ကုကၠဳစၥပဲ။ အဲဒီလိုျဖစ္ေနလ႔ို ရွိရင္ ဒါဥဒၶစၥ-ကုကၠဳစၥ နီ၀ရစ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာတာေနာ္။ ေနာက္တစ္ခုက နံပါတ္(၅) ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုအေပၚမွာ ဟုတ္သလား မဟုတ္ဘူးလား ဆိုတဲ့ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္မႈ သံသယျဖစ္မႈက ၀ိစိကိစၧာ၊ ဒီ၀ိစိကိစာၦ ဟာလည္း အေႏွာက္အယွတ္တစ္ခု ၀ိစိကိစၧာ နီ၀ရဏ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီဓမၼာနုပသာနာက်ေတာ့ စိတ္ရဲ့သေဘာထားေတြကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ဖို႔ သိဖို႔ သတိထားမိတတ္ဖို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာထားတယ္ေပါ့။ အဲဒီ နီ၀ရဏ mental hinderances ေတြဟာ ကုသိုလ္စိတ္ရဲ့ အဟန္႔ အတားေတြေပါ့။ ကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္ဖို႔ရာ အတြက္ အဟန္႔အတား စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္းေတြ ၀င္လာဖို႔ရာ အတြက္ အဟန္႔ အတားေတြမိို႔ စိတ္ရဲ့ အညစ္ အေၾကး ေတြလို႔သတ္မွတ္တယ္။ ဒီသဘာ၀တရားေတြ မိမိရဲ့သ႑ာန္မွာ လႊမ္းမိုးလာလို႔ရွိရင္ ဘာေတြျဖစ္လာနိုင္သလဲ ? စဥ္းစားညဏ္ေတြ အားေပ်ာ့သြားနိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီတရားေတြ မိမိသ႑ာန္မွာ ရွိမရွိ အျမဲတမ္း mindful လုပ္ဖို႔လိုတယ္ ဆိုလိုတာ။ ျမတ္စြာဘုရားက သတိမကြာ ေနရမယ္ ဆိုတာ ဘယ္မွာ သတိမကြာ ေနရမွာလဲ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္မွာ။ ဥပမာမယ္ - ဘုန္းၾကီးတို႔တေတြဟာ ကိုယ္ကေတာ့ ထိုင္ေနတယ္ စိတ္က တေနရာ ေရာက္ေနတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ လဲွေလ်ာင္းေနတယ္။ စိတ္ကတေနရာ ေရာက္ေနတယ္။ စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ဟာ အျမဲတမ္း ကြာေနသလို ျဖစ္ေနတယ္။ အံက် မျဖစ္ဘူး။ အံမက်ျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ mindfulnessျဖစ္ေနတာ လို႔ ေျပာလို႔ မရဘူး။ Mindfulness ဆိုတာ ထိုင္ေနရင္ ထိုင္ေနတယ္လို႔ သတိရွိတာ။ အိပ္ေနရင္ အိပ္ေနတယ္ လို႔ သတိရွိေနတာ။ အဲဒီသတိရွိေနဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလ့က်င့္ျပီး ေပးရမယ္တဲ့။ ဒါကအစ ပထမ သတိေကာင္းေအာင္ ေလ့က်င့္တဲ့ နည္းစနစ္ေတြပဲ။ အဲဒီလို ေလ့က်င့္တဲ့အခါ ဘာေတြလိုအပ္တုန္း ဆိုရင္ ၾကိဳးပမ္း အားထုတ္မႈဆိုတာ အေထာက္အကူ ပစၥည္း တစ္ခုအေနနဲ႔ လိုတယ္။ အေထာက္အကူျပဳတဲ့ သဘာ၀တရား တစ္ခုအေနနဲ႔ ကိုယ့္သ႑ာန္မွာ ရွိထားရမယ္။ မရွိဘူးလို႔ ဆိုရင္ mindfulness ဆိုတာ ျဖစ္မလာနိုင္ဘူးေပါ့။ မိမိစိတ္ကို အားတင္းျပီး ငါ့ရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ အမူအရာတိုင္း ငါဟာ စဥ္ဆက္မျပတ္ သိေနေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္ လို႔ အားစိုက္ဖို႔လိုတယ္။ ဒီလိုၾကိဳးစားတာကို သမၼာ၀ါယမလို႔ ေခၚတာပဲ။ ဒီလို ၾကိဳပမ္းး အားထုတ္မႈ မ်ိဳးကို မဟာသတိပ႒ာန္သုတ္မွာ အာတာပီလို႔ သံုးတယ္။ ဒီလိုၾကိဳးပမ္း အားထုတ္မႈဟာ စိတ္ရဲ့ အညစ္အေၾကးေတြကို ဖယ္ရွားျပစ္နိုင္ ေလာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္နိုင္တာ ျဖစ္လို႔ ဒါကို အာတာပ လို႔ ေခၚတယ္ ။ ျပင္းထန္တဲ့ လံုလ ၀ီရိယ ၾကိဳးပမ္းအာထုတ္မႈ ရွိရမယ္။ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္တယ္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ဘာလိုေသးတုန္း ဆိုလို႔ရွိရင္ သမၼဇည ဆိုတာလည္း လိုေသးတယ္တဲ့။ အမွန္အကန္ သိဖို႔ လိုတယ္ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ သတိမကြာ ေနရမယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ သတိတစ္ခုတည္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သတိကို ေခါင္းတပ္ျပီးေတာ့ ေျပာတာ။ သတိရဲ့ အေထာက္အကူေတြက ဘာေတြတုန္းဆိုရင္ ၀ီရိယ က အေထာက္အကူ ျပဳတယ္။ သမာဓိက အေထာက္အကူ ျပဳတယ္။ သကၤပ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြက အေထာက္အကူ ေပးတယ္။ ဒီလို သတိကို အေထာက္အပံ့ ျပဳေပးတဲ့ သဘာ၀တရားေတြနဲ႔ ယွဥ္တဲြျပီး လုပ္ရတယ္။ ဒါ သတိကို အေျခခံျပီး ဘုန္းၾကီးတို႔ တစ္ေတြဟာ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ေလ့က်င့္ေပးျခင္း ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလိုေလ့က်င့္ ေပးလို႔ ရွိရင္ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္နဲ႔ ကိုယ့္ရဲ့ သတိဟာ အျမဲတမ္း အံ၀င္ဂြင္က် ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက သတိထားဖို႔ဆိုတာ အကုန္လံုးပဲ။ ဒီသတိပ႒ာန္သုတ္မွာ ေဟာထားတဲ့ ဒီအာရုံေတြကို ရယူေပးတာ သတိပဲ။

သတိပဌာန္နည္းစနစ္(အရွင္နႏၵမာလာဘိဝံသ)

ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ဘာသာေရး ကိစၥအေနနဲ႔ တရားေဟာျခင္း တရားနာျခင္းကုိ အဓိကထားျပီး ေဆာင္ရြက္ၾကတယ္။ ေလာကမွာ ဘာသာတရားေတြ ေျမာက္မ်ားစြာရွိတဲ့ အထဲမယ္ ဗုဒၶဘာသာက “ဘာသာတရား” ဆိုတဲ့အမည္ေအာက္မွာ ပါ၀င္ေနေသာ္လည္း ထာ၀ရ ဘုရားထံမွာ ဆုေတာင္းျခင္း ဆုယူျခင္း ဆိုတာေတြနဲ႔ ပက္သက္မႈ လံုး၀မရွိဘူး။ မိမိတို႔သႏၲာန္မွာရွိတဲ့ စိတ္ဓါတ္ဆိုင္ရာ အရည္အခ်င္းေတြကို စနစ္တက် က်င့္သံုးျခင္း ျမွင့္တင္ေပးျခင္းျဖင့္ အသိညဏ္ ္ရရွိေအာင္ၾကိဳးစားတယ္။ ဘ၀ဒုကၡ ဘ၀ဆင္းရဲျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လိုက္နာ က်င့္သံုးၾကတာ ျဖစ္လို႔ တျခားဘာသာေတြနဲ႔ မ်ားစြာကြာျခားတယ္ ဆိုတာ သတိထားဖို႔ လိုတယ္။ တျခားဘာသာ တရားေတြမွာ ဆုေတာင္းျခင္း ဆုယူတာ အဓိကျဖစ္တယ္။ မိမိတို႔ ကိုယ္ပိုင္ ဆံုးျဖတ္နိုင္ခြင့္ မရွိပဲနဲ႔ မိမိိတို႔ ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ျပီးေတာ့ အဆံုးအျဖတ္ေပးေနတဲ့ တန္ခိုးရွင္ၾကီး တစ္ဦးရွိေနတယ္ ဆိုတာ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ ထိုတန္ခိုးရွင္ၾကီး ေျပာသမွ် ဆိုသမွ် ဆံုးမ ၾသ၀ါဒေပးသမွ်ကို လိုက္နာက်င့္သံုးျပီး မိမိတို႔ဘ၀ကို အပ္ႏွံထားရတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးေပါ့။ ဗုဒၶဘာသာမွာေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ဘုရားကို ကိုးကြယ္တဲ့ ေနရာမွာ အမွန္တရားကို ထုတ္ေဖၚေဟာၾကားတဲ့ အေနနဲ႔ ကိုးကြယ္တာ၊ ဘုရားေဟာတဲ့ မွန္ကန္တဲ့ လမ္းစဥ္ တစ္ရပ္ကို သင္ယူျပီး မိမိကိုယ္တိုင္ ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္ျပီး က်င့္သံုးလိုက္နာတဲ့ နည္းစနစ္ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ နည္းစနစ္ျခင္းမတူဘူးေနာ္ ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ သတိမကြာ အသိပညာျဖင့္ ေနထိုင္ျခင္း ေခါင္းစဥ္ထားျပီး ေရးသားမွာ ျဖစ္တယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက ရဟန္းတို႔ သတိမကြာ အသိပညာရွိလ်က္ ေနထိုင္ၾကရမယ္ ။ လို႔ေဟာတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက ဘ၀မွာ ဘယ္လိုေနထိုင္ရမယ္ ဆိုတာ ညႊန္ျပတယ္။ ေနနည္းထိုင္နည္း ကိုသင္ၾကားေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔တစ္ေတြက သင္ယူျပီး အဲဒီနည္းစနစ္အတိုင္း က်င့္သံုးေနထိုင္ဖို႔ပဲ။ အဲဒီနည္းစနစ္ အတိုင္း က်င့္သံုးေနထိုင္ရင္ အသိညဏ္ေတြ ရလာနိုင္တယ္။ ထိုထူးျခားတဲ့ အသိညဏ္ေတြရမွ မိမိရဲ့ ဘ၀မွာ ၾကံဳေတြ႕ၾကရတဲ့ စိုးရိမ္မႈေတြ ေဒါမနသဆိုတဲ့ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းမႈေတြ စတဲ့ ဘ၀ရဲ့ ဒုကၡေတြကို ေက်ာ္လြားနိုင္မွာ ျဖစ္တယ္။ တကမၻာလံုး အတိုင္းအတာနဲ႕ လိုက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေလာက လူသားေတြဟာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ရုန္းကန္ေနၾကရတယ္ဆိုတာ အင္မတန္ ထင္ရွားတယ္။ စီးပြားေရးနဲ႔ ရုန္းကန္ေနၾကတယ္။ လူမႈေရးနဲ႔ ရုန္းကန္ေနၾကရတယ္။ ပညာေရးနဲ႔ ရုန္းကန္ေနၾကရတယ္။ ထိုရုန္းကန္ေနတဲ့ အခါမွာ အဆင္ေျပတဲ့ အခါရွိသလို အဆင္မေျပတာလည္း ရွိတယ္။ အေျခအေန အရအျမဲတမ္းအဆင္ေျပ ေနတယ္လို႔ မရွိနိုင္ဘူး။ အေျခအေန အရပ္ရပ္ကို ေထာက္ထားျပီး အဆင္မေျပတဲ့ အခါမွာ စိတ္ဖိစီးမႈဒဏ္ေတြကို ခံစားၾကရတယ္။ ေသာက ဆိုတာ ကိုယ္မျဖစ္ေစခ်င္တာ တစ္ခုခု ျဖစ္လာေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ၾကိဳတင္ျပီး စိတ္ထဲမွာ မျငိမ္မသက္ ျဖစ္ျပီး ပူတဲ့သေဘာ။ မျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္လာေတာ့မယ္ ဆိုရင္ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ေပၚလာတာ ၊ ဒါကိုေသာကလို႔ ေခၚတယ္။ (သို႔မဟုတ္) မျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္သြားျပီ ဆိုရင္လည္း ေသာက ဆိုတာ ေပၚလာတယ္။ ေဒါမနသ ဆိုတာကေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အလိုမက် ျဖစ္တာ၊ မိမိ စိတ္တိုင္းက် မျဖစ္ဘူး၊ အလိုမက် ျဖစ္လာတယ္ ဆိုရင္ ခံစားမႈ တစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာတယ္။၊ အဲဒီခံစားမႈကို ေဒါမနသ စိတ္ဆင္းရဲမႈ လို႔ေျပာတာ။ အဲဒီ ေသာကတို႔ ေဒါမနသတို႔ ဆိုတာေတြက လူေတြရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ထင္ရွားေပၚ လာတတ္ျပီး လူမ်ိဳးမေရြး ဘာသာမေရြး ပုဂိဳၢလ္တိုင္းမွာလိုလို ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီ ေသာက ဆိုတာ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္သလဲ, ေဒါမနသဆိုတာ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္သလဲ ? အေၾကာင္းတရားကို မရွာနိုင္ဘူး။ ထိုအေၾကာင္းတရားကို မဖယ္ရွားနိုင္ဘူး ဆိုရင္ ဒီေသာက ဟာ ဆက္ျပီးလာေနမွာပဲ, ေဒါမနသ ဆိုတာလဲ ဆက္ျပီးျဖစ္ေနမွာပဲ၊ ဘယ္အရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ ေၾကာင္းတရားေတြ ကိုမွီျပီး ျဖစ္ရတာ။ ဒါေၾကာင့္ အေၾကာင္းတရားေတြကို သိဖို႔ရာ အင္မတန္မွ အေရးၾကီးတယ္။ ေလာကလူသားေတြဟာ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အေၾကာင္းတရား အစစ္အမွန္ကိုမသိတဲ့ အတြက္ ေသာက ေျပေပ်ာက္ရာ ေျပေပ်ာက္ေၾကာင္းကို မမွန္ကန္တဲ့ နည္းမ်ိဳးစံု အသံုးျပဳၾကတယ္ေပါ့။ အဲဒီနည္းမ်ိဳးစံုေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႕ကလည္း လံုး၀ေမ့ျပစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကတယ္၊ ၾကိဳးစားတဲ့ အခါမွာ အကူအညီေတြ အသံုးျပဳျပီး ၾကိဳးစားတယ္။ ဘာေတြ အကူအညီ ယူတုန္းဆိုေတာ့ မူးယစ္ေဆး၀ါး အကူအညီနဲ႔လည္း ေသာကကို ေျဖေဖ်ာက္ၾကတာေပါ့။ ေနာက္ တျခားနည္းေတြ သံုးျပီးေတာ့လည္း ေျဖေဖ်ာက္ၾကတယ္။ တကယ္ကေတာ့ ဒါဟာ ေျပေပ်ာက္သြားတာ မဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းတရားက ကိုယ့္ သႏၲာန္မွာ ရွိေနသည့္ အတြက္ ေခတၲခဏ စိတ္ထဲမွာ ေပါ့ပါးသြား သလို ျဖစ္ေပမယ့္ ဒုကၡတစ္ခု ျပသနာ တစ္ခု ထပ္တိုးလာတယ္။အဲဒါမ်ိဳးဟာ အေျဖ မဟုတ္ဘူး။ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာတဲ့ တရားကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ဘူး၊” ေနာက္ထပ္ ျပသနာတစ္ခု ထပ္မတက္ဘဲ လက္ရွိ အေနအထားတစ္ခုကို မွန္မွန္ကန္ကန္ အသိညဏ္နဲ႔ စဥ္းစားေတြးေခၚျပီး အမွန္သိျပီး stress လို႔ေခၚတဲ့ ဒီစိတ္ဖိစီးမႈေတြကို ေလွ်ာ့ခ်နိုင္တဲ့ နည္းစနစ္”ျဖစ္တယ္။ ကမၻာမွာ ၾကီးပြားတိုးတက္ျပီး အဆင္ေျပေနတဲ့ ပုဂိဳၢလ္ေတြမွာ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ ရွိတာပဲ။ အဆင္မေျပတဲ့ ပုဂိဳၢလ္မွာလည္း stress က ရွိတာပဲ။ ဒီဖိစီးမႈေတြက လူေတြရဲ့စိတ္ကို အျမဲတမ္း လႊမ္းမိုးေနတယ္။ ဒီကေန႔ေခတ္မွာ ပိုျပီး ထင္ရွားတယ္ေပါ့။ အားလံုးဟာ ယွဥ္ျပိဳင္ျပီး ေျပးလႊား ေနၾကရတယ္။ ဟို တိုးတက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ နိုင္ငံေတြမွာ ပိုျပီးေတာ့ stress ေတြ မ်ားတယ္။ ဒီ stress ေတြကို ေလ်ာ့ခ်ဖို႔ နည္းစနစ္ေတြထဲမွာ တျခားနည္းက ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္နိုင္ေသာ္လည္းပဲ ထိုေလ်ာ့ခ်မႈဟာ အစဥ္ထာ၀ရ ျငိမ္းခ်မ္းသြားတဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္နိုင္ဖို႔ကေတာ့ အင္မတန္မွ ခဲယဥ္းတယ္။ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မႈခဲ့တဲ့ နည္းစနစ္က သာလ်င္ အစဥ္ထာ၀ရ ေလ်ာ့ခ်နိုင္တဲ့နည္းစနစ္မ်ိဳးဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ဘုန္းၾကီးတို႔ မနွစ္က ကိုရီးယားနိုင္ငံ အဘိဓမၼာ သင္တန္း သြားပို႔ခ်တဲ့အခါမွာ Dongkuk University က ပါေမာကၡေတြ ၊ တျခား University ကပါေမာကၡေတြ ကထိကေတြ လာျပီး သင္တန္း တက္ၾကတယ္။ အဘိဓမၼာဆိုတာ ဘ၀နဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးပဲ ။ ကိုယ့္သႏၲာန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ သဘာ၀တရား ကို ေလ့လာတဲ့ ပညာရပ္ တစ္ခုပဲေပါ့။ အဲဒီမွာ သင္တန္း စီမံေဆာင္ရြက္တဲ့ ေထရ၀ါဒ ကိုရီးယား ရဟန္းေတာ္က ဘုန္းၾကီးနဲ႔ေတြဖို႔ တစ္ေန႔ ငါးဦး စီစဥ္ေပးတယ္။ ေမးခ်င္တာေလး ေမးဖို႔ဆိုျပီး သင္တန္းျပီးတဲ့ အခ်ိိန္ပိုင္းေလးမွာ လာလာ ေတြ႕ၾကတယ္။ တကၠသိုလ္က ပါေမာကၡ ဆရာ ဆရာမ ေတြက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ပါေမာကၡပါ ကထိကပါ ဆိုျပီး မိတ္ဆက္ၾကတယ္။ ဘုန္းၾကီးက ေမးၾကည့္တယ္။”တကၠသိုလ္မွာ ဘာပညာရပ္ကို ပို႔ခ်သလဲ”။ ဆိုေတာ့ တစ္ဦးက ေျဖတယ္။သူပို႔ခ်တဲ့ ဘာသာရပ္က MBSR တဲ့။ MBSR ဆိုတာ ဘာေျပာတာလဲ ေမးလိုက္ေတာ့ Mindfulness Based Stress Reduction တဲ့။ သတိတရား ကိုအေျခခံ ထားျပီးေတာ့ စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့ခ်ျခင္း လို႔ဆိုတဲ့ ဘာသာရပ္တဲ့။ အဲဒီ ဘာသာရပ္က ဘယ္ကလာတုန္း လို႔ေမးေတာ့ အေမရိကန္က လာျပီး သူတို႕ဆီမွာ ပို႔ခ်တာတဲ့။ အဲဒီ ပညာရပ္က တကယ္တမး္ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ျမန္မာနိုင္ငံက သြားတဲ့ သတိပ႒ာန္ နည္းစနစ္ တစ္ခုပဲ။ အဲဒီ သတိပ႒ာန္နည္း ကိုအသံုးျပဳျပီး mind fulness ဆိုတဲ့ သတိကို အေျခခံထားျပီး စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့ခ်တယ္၊ ဒီနည္းစနစ္ကို သူတို႔က ပညာရပ္တစ္ခု အေနနဲ႔ တကၠသိုလ္မွာ သင္ေနၾကတယ္။ ဘုရားေဟာတဲ့ တရားကိုပဲ လိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အညီ သင္ၾကားေနၾကတာ၊ သင္ၾကားေနပံု အေသးစိတ္ကိုေတာ့ မေမးခဲ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ျမန္မာနိိုင္ငံမွာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားထားတဲ့ တရားဓမၼေတြ ထြန္းကားေနလို႔ ထိုထိုကမၼ႒ာန္း ရိပ္သာေတြမွာ ဒီနည္းစနစ္ေတြကို ေဟာေျပာျပီး လက္ေတြ႕လည္း က်င့္သံုးေနၾကတယ္ေပါ့။ ကမၻာမွာလည္း ဒီကေန႕ေခတ္မွာ ဗုဒၶျမတ္စြာ ေဟာၾကားတဲ့ meditation ဆိုတဲ့ နည္းစနစ္ကို က်န္းမာေရး အတြက္ စိတ္ဖိစီးမႈ ေလ်ာ့ခ်ေရးအတြက္ အသံုးျပဳေနၾကတာကို သိရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္တိုင္ ဒီမွာ သတိမကြာ အသိပညာျဖင့္ ေနထိုင္ျခင္း ဆိုတဲ့ နည္းစနစ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တယ္။ သို႔ေသာ္ ဒီေနရာမွာ သတိမကြာ အသိပညာျဖင့္ ေနထိုင္ျခင္း ဆိုတာကို အဆင့္ဆင့္ ေျပာလို႔ရတယ္။ သာမန္လူမႈကိစၥ ေဆာင္ရြက္ေနၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း သူ႔လုပ္ငန္းေပၚမွာ သူ အျမဲတမ္း သတိရွိတယ္ အသိပညာျဖင့္ ေနတယ္၊ လို႔ေျပာတာပဲ။ အဲဒါမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာလား။ လူေတြက သတိ အသိ ဆိုျပီး ေျပာေနၾကတယ္ေလ။ သတိရွိတယ္ အသိရွိတယ္၊ အဲဒီအားလံုးဟာ ျမတ္စြာဘုရား ရဲ့ သြန္သင္ခ်က္နဲ႔ ကိုက္ညီသလား။ အေျခခံအားျဖင့္ အဲဒါကို ဆိုလို တာလား။ ဒီစကားလံုးနဲ႔ ပက္သက္လာရင္ သာမာန္အားျဖင့္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အသြင္သ႑န္က တူေနေသာ္လည္း အနွစ္သာရ ပိုင္းမွာအလြန္ ကြာျခားနိုင္တယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ဆိုလိုတဲ့ သတိမကြာ အသိပညာျဖင့္ေနျခင္း ဆိုတာ ဘယ္ပံုေနတာလဲ? ဘုရားကိုယ္တိုင္က သုတၲန္မွာ ရွင္းျပထားတယ္၊ ဒီေတာ့ သာမာန္ သတိမကြာ အသိပညာနဲ႔ ေနတာမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူး။ တကယ့္ကို ရင္တြင္းမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ႔ ေသာကတို႔ ေဒါမနသတို႔ ဆိုတဲ့ စိတ္နွလံုးရဲ့ ပူေလာင္မႈေတြကို လြန္ေျမာက္သြားဖို႔ အဲဒါေတြ ခ်ဳပ္ျငိမ္း တဲ့ဘ၀မွာ ျပီးေတာ့ျငိမ္းခ်မ္း သာယာတဲ့ ဘ၀မွာ ရပ္တည္နိုင္ဖို႔ ဘယ္လို သတိမကြာ ေနရမွာလဲ? ဘယ္လိုအသိပညာနဲ႔ ေနရမွာလဲ? ဒါကို အတိအက် သိဖို႔ လိုတယ္ေပါ့ေနာ္။ သာမာန္ လူေျပာသူေျပာ ေျပာတဲ့ သတိနဲ႔ ေနတာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူး။ သာမာန္ေျပာၾကတဲ့ အသိပညာနဲ႔ ေနတာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူး။ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္တိုင္က ဒီနည္းစနစ္ေတြကို သုတၲန္နွစ္ခုမွာ ေဟာေပးထားတယ္။ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ထင္ရွားျပီး လူသိမ်ားတဲ့ မဟာသတိပ႒ာန္သုတ္ မွာလည္းပဲ ဒီနည္းစနစ္ကို ေပးထားတာရွိတယ္။ ဒီနည္းစနစ္ဟာ သာမာန္အားျဖင့္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ ပုဂိၢဳလ္ေတြက ဒါဘာသာေရးလုပ္ငန္းပဲ ထင္ေကာင္းထင္လိိမ့္မယ္။ လူမႈေရးနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ စီးပြားေရးနဲ႔ မဆိုင္ဘူး၊ ပညာေရးနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ နိုင္ငံေရးနဲ႔ မဆိုင္ဘူး လို႔ ျမင္ေကာင္း ျမင္လိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားထားတဲ့ နည္းစနစ္ေတြဟာ ဘာသာေရး သက္သက္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ပညာေရးသက္သက္လည္း မဟုတ္ဘူး။ လူမႈေရး သက္သက္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဘ၀တစ္ခု လံုးရဲ့ အေရးအတြက္ ေဟာထားတာ၊ ဘ၀ ရထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တိုင္း ဒီနည္းစနစ္ကို က်င့္သံုးၾကရ မွာျဖစ္တယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ေစ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေစ ဒီနည္းစနစ္ အတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုးရင္ အက်ိဳးတရားရမွာပဲ။ တရားကို က်င့္သံုးတယ္ဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္မွ က်င့္သံုးရတာ မဟုတ္ဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္လည္း က်င့္သံုးလို႔ရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုရင္ တရားဆိုတာ The law of nature ပဲ။ သဘာ၀ပဲ။ လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ အလားသဏာန္တူတယ္။ လမ္းေၾကာင္းဆိုတာ လူတိုင္း ေလွ်ာက္လို႔ ရတယ္။ ဥပမာ ေရႊတိဂံုဘုရားကို ဦးတည္ထားတဲ့ လမ္းၾကီးဆိုပါစို႔။ အဲဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလ်ွာက္သြားလို႔ရွိရင္ ေရႊတိဂံု ဘုရားကို ေရာက္ခ်င္တဲ့သူေရာ မေရာက္ခ်င္တဲ့သူေရာ ေရာက္သြားမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလွ်ာက္မယ္ဆိုရင္ ေရာက္တာခ်ည္းပဲ မေရာက္တဲ့ သူမရွိဘူး။ အဲတာမ်ိဳးလိုပဲ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားတဲ့ တရားဓမၼဟာ လူတိုင္းနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ တရားျဖစ္တယ္။ ဘာသာေရး သက္သက္ မဟုတ္ဘူး။ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ရွိတာတုန္းဆိုေတာ့ ဘုန္းၾကီးတို႔တေတြ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ေသာကနဲ႔ ေနၾကရတယ္။ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြ ၾကံဳေတြ႕ၾကရတယ္။ ေအး။ တပည့္ေတာ္တို႔ကေတာ့ အဆင္ေျပေနလို႔ ဘာေသာကမွမရွိဘူး လို႔ ေျပာေကာင္းေျပာလိမ့္မယ္။ မရွိဘူးလို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ မၾကံဳေသးတာပဲရွိတယ္။ ေသာကမရွိတဲ့ သူဆိုတာ မရွိဘူး။ေသာကဟာ ရွိေနၾကတာေပါ့။ သာမာန္ပုထုဇဥ္ မွန္သမွ်မွာ ေသာကတို႔ ေဒါမနသတို႔ ဆိုတာေတြဟာ စိတ္ရဲ့ ဖိစီးေတြအေနနဲ႔ ရွိေနၾကတယ္။ အဲဒီ ရွိေနတာေတြကို မဖယ္ထုတ္နိုင္လို႔ရွိရင္ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ ခ်မ္းေျမ႕သာယာတဲ့ ဘ၀လို႔ ဘယ္လိုပဲစကားလံုုး လွလွ သံုးထားထား ဘယ္သူမွ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနနိုင္မယ္ မဟုတ္လား။ သ

အရိေမတၲယ်ဘုရားအေၾကာင္း

ဘုရားပြင့္တဲ့ ကံေကာ္ပင္ရဲ့ လံုးပတ္က အဲဒီေခတ္အခါမွာ ရွိတဲ့ လူေတြရဲ့ အေတာင္နဲ႔ အေတာင္ ခုနွစ္ဆယ္ ရွိမယ္တဲ့။ အကိုင္းအခက္ ကိုးကိုင္း ၊ခက္မကိုးျဖာလို႔ေခၚတယ္။ ကံေကာ္ပင္ရဲ့ အနံ႔ေတြက ေလေအာက္ကို ဆယ္ယူဇနာ ေမႊးမယ္။ ေလအထက္ကို ဆယ္ယူဇနာ ေမြးမယ္။ ကံေကာ္ပြင့္ေတြကလည္း ႏြားလည္း ဘီးေလာက္ၾကီးမယ္။ ဘုရားျဖစ္တဲ့ေန႔က စ၍ ပြင့္ၾကတဲ့ ကံေကာ္ပြင့္ေတြက ဘုရားပရိနိဗၺာန္စံတဲ့အထိ အျမဲတမ္း လန္းဆန္းေနျပီးေတာ့ ဘုရားပရိနိဗၺာန္စံတဲ့ ေန႔ၾကမွ ေၾကြက်ေတာ့မွာတဲ့။ အဲဒီကံေကာ္ပင္ကို ဘယ္ငွက္သတၲ၀ါမွ မနား၀ံ့ၾက။ ျဖတ္ေက်ာ္ မပ်ံ၀ံ့ၾကေတာ့ဘူး။ ကံေကာ္ပင္နားေရာက္တဲ့ ငွက္စတဲ့ သတၲ၀ါတိုင္း ကံေကာ္ပင္ကို လက္ယာရစ္ သံုးပတ္ ပတ္ျပီးမွ သြားၾကလိမ့္မယ္။ အဲဒီကံေကာ္ပင္ရဲ့ အနီးအနားမွာပဲ သီတင္းသံုးေနတဲ့အခ်ိန္ ေလးဆယ့္ကိုးရက္ ေက်ာ္လြန္တဲ့အခါ ပြင့္ေတာ္မူသြားၾကတဲ့ ဘုရားရွင္တိုင္းတို႔ရဲ့ ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ ျဗဟၼာမင္းၾကီး ရဲ့ ေလာကဂရုကို ခံယူလိ္မ့္မယ္။ ေလာကဂရု ယူပံုက ေရာဂါေ၀ဒနာ အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ့ လူနာထံကိုကုသဖို႔ရာ ေရာက္လာတဲ့ဆရာက အဘယ္ကုထံုး အဘယ္ေဆးနည္းမ်ားျဖင့္ ဤလူနာ၏ အနာေရာဂါကို ေပ်ာက္ျငိမ္းေအာင္ ကုစားရပါမည္နည္း လို႔ ၾကံစည္၍ ေနရသကဲ့သို႔ ကိေလသာေရာဂါ အမ်ိဳးမ်ိဳး လႊမ္းမိုးႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ့ သတၲ၀ါအေပါင္းတို႔ကို အဘယ္တရားမ်ားျဖင့္ အဘယ္သတၲ၀ါတို႔ကို ေဟာၾကားရပါမည္နည္းဟု သတၲ၀ါေတြ တရားကို သိနိုင္ေရးကို ၾကံေတြးဆင္ျခင္သည့္ စိတ္စဥ္ျဖစ္ေနတာကို ေလာကဂရုယူတယ္ လို႔ေခၚတယ္။ သတၲ၀ါလူသားေတြဟာ သာသနာျပင္ပ ဘုရားမပြင့္မွီ ဗာရီရကာလမွာ ဘုရားက မပြင့္ေသးေတာ့ တရားမနာရ။ မနာရေတာ့ အျပစ္ရွိတဲ့တရား အျပစ္မရွိတဲ့တရားမွန္းမသိ။ မသိေတာ့ ေနခ်င္သလိုေန၊ သြားခ်င္သလို သြား၊ စားခ်င္သလိုစား၊ ကာမဂုံအာရုံေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေနေတာ့ အနိစၥကို နိစၥလို႔ထင္၊ ဒုကၡကို သုခလို႔ထင္၊ အနတၲကို အတၲလို႔ထင္၊ အသုဘကို သုဘလို႔ ထင္ေနၾကျပီး ေပ်ာ္ေမြ႕ေနေတာ့ တရားေဟာဖို႔ရာ ခဲယဥ္းေနတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာရမွာ နိစၥထင္ေနတာကို အနိစၥလို႔ ျမင္ေအာင္ေဟာရမွာ။ သုခထင္ေနတာကို ဒုကၡလို႔ျမင္ေအာင္ ေဟာၾကားရမွာ။ အတၲသမားေတြကို အနတၲသမားျဖစ္ေအာင္ ေဟာရမွာ သုဘထင္ေနတာကို အသုဘလို႔ ျမင္လာေအာင္ ေဟာရမွာဆိုေတာ့ အဘယ္သို႔ေသာ နည္းပရိရာယ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ အိုနာေသမွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ အမွန္ကို အမွန္တိုင္းျမင္လာေအာင္ ဘယ္တရား ေဟာရပါ့မတုန္းလို႔ ဘုရားျဖစ္ျခင္း ေလာေလာဆယ္ တရားေဟာရန္ အားမထုတ္ေသးေသာ အေနျဖင့္ စိတ္ေတာ္အစဥ္ညႊတ္ျပီး ေနေတာ္မူတဲ့ အခ်ိန္- ျဗဟၼာမင္း ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ စိတ္အၾကံသိတဲ့ အခါ ျဗဟၼာအေပါင္း တစ္ေသာင္းျခံရံလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားထံ ေရာက္လာျပီးေတာ့ ဘုန္းေတာ္ ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ လူနတ္ျဗဟာသတၲ၀ါ အေပါင္းတို႔အား တရားေဟာေတာ္မူပါဘုရား၊ အသိညဏ္ပညာ မ်က္စိ၌ ကိေလသာျမဴမႈန္ ကာမဂုံအာရုံ နည္းပါးၾက၍ ပါရမီဓါတ္ခံ အေျခခံပါတဲ့ ပုဂိၢဳလ္မ်ားစြာရွိပါတယ္ဘုရား၊ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြက ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားမည့္ တရားေတာ္ကို သိျမင္ နားလည္နိုင္ေသာ ပုဂိၢဳလ္ေတြကို ငဲ့ျငာသနားေသာအားျဖင့္ တရား ေဟာေတာ္မူပါဘုရား လို႔ ေလွ်ာက္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက လက္ခံေတာ္မူလိုက္တယ္။ ျဗဟၼာမင္းေတာင္းပန္မွ တရားေဟာရတာက ပြင့္ေတာ္မူသြားတဲ့ ဘုရားရွင္တိုင္းရဲ့ ဓမၼတာျဖစ္လို႔ ေဟာရတာ။ ဘုရားမပြင့္မွီ ဗာရီရ ကာလမွာ လူ၀တ္ေၾကာင္မ်ား ရေသ့ပရဗိုဇ္ ရဟန္းပုဏၰားတို႔ေတြဟာ ျဗဟၼာကိုသာ အေလးျပဳ ကိုးကြယ္ေနၾကတာ။ တစ္ေလာကလံုးက အေလးအျမတ္ျပဳေသာ ျဗဟၼာၾကီးက ျမတ္စြာဘုရားကို အေလးျပဳ ညႊတ္တြား ကိုင္းရဳွိင္း လာလွ်င္ တစ္ေလာကလံုးပင္ျမတ္စြာဘုရားကို အေလးျပဳညႊတ္တြား ကိုင္းရွိဳင္းလာလိမ့္မယ္။ အဲဒါကို ေလာကဂရု ယူလိုက္တာေခၚတယ္။ ျဗဟၼာမင္းထံမွာ တရားေဟာဖို႔ရန္ ၀န္ခံျပီးတယ္ ဆိုရင္ပဲ ဣသိပတန ဥယ်ာဥ္ေတာသို႔ ဓမၼစၾကာတရား ေဟာဖို႔ရန္ ၾကြလိမ့္မယ္၊ ဘုရားရွင္ေျခေတာ္ အစံုကို ခံအံ့ေသာငွာ ေျမၾကီးကိုခဲြရ အေတာင္သံုးဆယ္ရွိတဲ့ ၾကာပြင္ခ်ပ္ၾကီး၊ ၂၅-ေတာင္ရွိတဲ့ ၾကာပြင့္ငယ္ေတြက ဘုရားရွင္ ေျခခ်တိုင္း ပြင့္ေပးလိမ့္မယ္၊ လူပရိသတ္ ၁၆-ယူဇနာ၊ နတ္ပရိတ္သတ္္ စၾကာ၀႒ာတိုက္အျပည့္၊ ျဗဟၼာျပည္ အထက္ဆံုး အကနိ႒ဘံုတိုင္ေအာင္ေသာ ပရိသတ္ေတြကို ထန္းသီးလံုးေလာက္ၾကီးေသာ ေရာင္ျခည္ေတာ္ ၆ -ပါးလႊတ္၍ ဓမၼစၾကာတရားေဟာတဲ့အခါ လူပုဂိၢဳလ္ ကုေဋ တစ္သိန္း၊ နတ္ျဗဟၼာေတြက ကုေဋတစ္သိန္း ကြ်တ္တမ္း ၀င္ၾကလိမ့္မယ္။ ဓမၼစၾကာတရားဦးေဟာတဲ့ ေန႔အခ်ိန္က စျပီးေတာ့ လူလည္းမကိုင္ ၊နတ္လည္း မကိုင္၊မီးလည္း မေလာင္၊ မိုးရြာလို႔ မိုးမစို၊ ျမဴမႈန္အမိႈက္ သရိုက္ေတြလည္း မတင္ေသာ ေရႊပန္းဆိုင္း ေငြပန္းဆိုင္း ၊ သႏၲာပန္းဆိုင္း၊ ပုလဲပန္းဆိုင္းတို႔ျဖင့္ တန္ဆာဆင္လ်က္ ရတနာ ၇-ပါးနွင့္ ျပည့္စံုျပီး ၁၂-ယူဇနာ က်ယ္၀န္းတဲ့ ဗိတာန္မ်က္နွာက်တ္သည္ ဓမၼစၾကာတရားဦး ေဟာတဲ့ေန႔မွစ၍ ပရိနိဗာန္၀င္စံသည့္ တိုင္ေအာင္ ေန႔ည အျမဲပင္ လိုက္ပါ၍ မ်က္နွာက်တ္အျဖစ္ မိုးကာ၍ေနမယ္။ အဲဒါ အဘယ္ကုသိုလ္ေၾကာင့္လဲ ဆိုရင္ အဇိတရဟန္း ဘ၀မွာ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီလွဴဒါန္းတဲ့ ေရႊပုဆိုး အ၀တ္ကို ေဂါတမဘုရားအား မ်က္နွာက်တ္အျဖစ္ လွဴဒါန္း၍ ဆုေတာင္းခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ရတာ။ အရိေမတၲာယ် ဘုရားရွင္ အျခံအရံ ေနာက္ပါရဟန္း ကုေဋတစ္သိန္းျခံရံ လ်က္ တရားဓမၼေတြ ေဟာေျပာ ျပသတဲ့အခါမွာ သခၤစၾကာ၀ေတးမင္းက ရတနာ ၇-ပါးနွင့္ျပီးေသာ ျပသာဒ္ေက်ာင္းေဆာင္ကို ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံယာေတာ္တို႔အား ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းျခင္း တို႔ ျပီးဆံုးတဲ့အခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားထံ ခ်ည္းကပ္ျပီး ပရိသတ္ ၈၄၀၀၀-ျခံရံလ်က္ ေဟဘိကၡဳ ရဟန္းျပဳၾကလိမ့္မယ္။ သခၤမင္း၏ မိဖုရားဝိသာခါလည္း ေမာင္းမအေပါင္း ၈၄၀၀၀ ျခံရံလ်က္ ဧဟိဘိကၡဳ ရဟန္းျပဳၾကလိမ့္မယ္။ ေမတၱယ်ဘုရား ေနသန္႔စင္ ေသာအခါေနဖို႔ရာအတြက္ ေျမၾကီး တို႔ကိုခဲြ၍ရတနာ ၇ ပါးနွင့္ျပည့္စံု ေသာ ၁၂ ယူဇနာက်ယ္ဝန္းတဲ့ ေရႊ မဏၭပ္ၾကီး ေပၚေပါက္လိမ့္မယ္။ ေရႊမဏၭပ္အလယ္မွာ ပတၲျမားပလႅင္ ေပၚေပါက္လိမ့္မယ္။ ေရႊမဏၭပ္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေရႊအိုး ေငြအိုးl ပတၲျမားအိုးေတြနဲ႔ ျပည့္စံုေနလိမ့္မယ္။ လူလည္းမထြန္း နတ္လည္းမထြန္းl ရတနာဆီမီးခြက္ ဆီမီးတိုင္တို႔ဟာ တေျပာင္ေျပာင္ တလက္လက္ ရွိေနလိမ့္မယ္။ ေ႐ႊမဏၭပ္ေထာင့္ ေလးေထာင့္မွာ အေတာင္ ၃၀ ဆယ္ရွိတဲ႔ ေခါင္းေလာင္းၾကီးေတြ တဲြလဲစြဲလ်က္ ေခါင္းေလာင္းသံေတြကလည္း စၾကာဝ႒ာတိုက္ တစ္ခုလံုးၾကားရမယ္။ ဘုရားတန္ခိုးေတာ္ေၾကာင့္ ဗိတာန္ပန္းဆိုင္း တုရင္တိုင္း ထီးတံခြန္ ဆီမီးတန္ေဆာင္ ရတနာ မဏၭပ္ၾကီးဟာ ေမတၲယ်ဘုရား တရားေဟာရာ ဌာနတိုင္းမွာ အိမ္မွာေဟာမယ္ဆို အိမ္ေပါက္ဝ ေက်ာင္းမွာေဟာမယ္ဆို ေက်ာင္း ေပါက္ဝl ျမိဳ႕မွာေဟာရင္ျမိဳ႕မွာ ေဟာတဲ့ေနရာl ေတာမွာေဟာရင္ ေတာမွာေဟာတဲ့ေနရာ အစရွိတဲ့ ေနရာတိုင္းမွာေကာင္းကင္ယံက ေနျပီးေတာ့ အျမဲတမ္း ပရိနိဗၺာန္စံ တဲ့အထိ လိုက္ပါေနမွာ။ အရိေမတၱယ်ဘုရားေဟာ တဲ့အခါမွာ ဘယ္ျမိဳ႕ ဘယ္ေဒသ ဘယ္အရပ္ ဘယ္ျမိဳ႕ရြာေဒသ ဇနပုဒ္။ အိမ္ကပဲေဟာေဟာ စၾကာဝ႒ာတိုက္ တစ္ေသာင္းလံုး ဘုရားရွင္ရဲ့တရား ေဟာအသံေတာ္ကို ၾကားေနရမယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ့ ပံုသဏၬာန္ေတာ္ကိုလည္း ျမင္ရမယ္။ ဘာသာ အယူဝါဒနဲ႔ေျပာရင္ ယွဥ္ျပိဳင္ဝါဒl ယွဥ္ျပိဳင္ဘုရားရယ္ လို႔မရွိ။ ဗုဒၶဘာသာ တစ္ခုသာရွိမယ္။ ေသသြားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ လည္း နိဗၺာန္ရယ္ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာျပည္ ေတြပဲ ေရာက္ၾကမွာ။ ငရဲေရာက္ သူမရွိ။ အပါယ္ေလးဘံု ငရဲမွာ ေရာက္ျပီးသား အေဟာင္းေတြပဲရွိမယ္။ ဘုရာတန္ခိုးေတာ္ေၾကာင့္ ၃၁ ဘံု အကာအရံမရွိl ဖီလာထုတ္ခ်င္း ေပါက္ျမင္ၾကရမွာ။ အေပၚၾကည့္ရင္ နတ္သား နတ္သမီး ျဗဟၼာေတြကို ျမင္ရမယ္။ ေအာက္ငံု႕ၾကည့္ရင္ ငရဲျပည္မွာ ခံစားေနတဲ့ ငရဲဒုကၡမ်ိဳး ေတြျမင္ရမယ္။ အရိေမတၲာဘုရားရွင္အရပ္ေတာ္ က အေတာင္ရွစ္ဆယ္l မ်က္တြင္းေတာ္က ငါးေတာင္l ခံတြင္းေတာ္လည္း ငါးေတာင္l နားရြက္ေတာ္ အေစာက္ကား ငါးေတာင္l လက္ ေခ်ာင္းအၾကားက တစ္ထြာl ေျခဖဝါးေတာ္အလ်ားက ဆယ္ေတာင္ ေျခမ်က္စိမွ ပဆစ္ဒူးတိုင္ေအာင္ အေတာင္နွစ္ဆယ္l လူတို႔အရပ္က အေတာင္၄၀။ မ်က္တြင္းေတာ္က နွစ္ေတာင့္တစ္ထြာl ခံတြင္းကနွစ္ ေတာင့္တစ္ထြာl နားရြက္အေစာက္ကား နွစ္ေတာင့္တစ္ထြာ ေျခဖဝါးအလ်ားက ငါးေတာင္ ေျခမ်က္စိမွ ဒူူးတိုင္ေအာင္ ဆယ္ေတာင္။ ေမြးစကေလးက ငါးေတာင္။ လူတို႔၏ အလံုးအရပ္အဂၤါ ၾကီးငယ္သည္ ဘုရားတစ္ဝက္စီ ခ်ည္းသာျဖစ္လတၱံ႔။ အဲဒီေခတ္အခါက လူေတြ၏ အေတာင္ပမာဏျဖစ္တယ္။ အရိေမတၱယ်ဘုရားရွင္၏ တန္ခိုး ေတာ္ေၾကာင့္ ေယာကၤ်ားဆိုရင္ နတ္သားလိုl အမ်ိဳးသမီးဆိုရင္ နတ္သမီးလို ၾကည့္ေကာင္းၾက၍ ရုပ္ရည္မ်ားမွာလည္း အတူတူလို ခ်ည္းျဖစ္ၾကမည္။ ရုပ္မေခ်ာ အဂၤါမစံုတစ္ေယာက္မွ မရွိ။ အကုန္းအကြ အႏူအဝဲမရွိ။ အသက္ ၅၀၀ အရြယ္ေရာက္ရင္ အမ်ိဳးသမီး အမ်ိဳးသားမ်ား အိမ္ေထာင္ ျပဳၾကလိမ့္မယ္။ ဇနီးေမာင္ နွံနွစ္ဦး ရန္ခိုက္ေဒါသမရွိ။ လင္မယားျခင္း ျပသနာျဖစ္လို႔ ကဲြသြားတာမ်ိဳးမရွိ။ အျမဲအဆင္ေျပေနမယ္ ။ ရာသက္ပန္ ေပါင္းရမယ္။ အမ်ိဳးသမီးတိုင္းမွာ ပတၲျမားနားေဋာင္းl လက္စြပ္လက္ေကာက္ ေျခက်င္း စသည္တို႔ဟာ ေရႊအိုးၾကီးေတြထဲက ၾကိဳက္နွစ္သက္ရာ ယူဝတ္ၾကရမွာ။ ေရႊမဝတ္နိုင္သူမရွိ။ အဝတ္ ပေဒသာပင္ေတြမွာ မည္သူမဆုိ ၾကိဳက္နွစ္သက္္ရာ အဝတ္ ယူဝတ္ လို႔ရတယ္။ စားစရာမ်ိဳးစံု ပေဒသာပင္မွာ ယူစားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ယူစားလို႕ရတယ္။ က်န္းမာေရးနွင့္ ပတ္သက္ရင္ ဘာေရာဂါမွမရွိ။ ထမင္း အဆီရစ္တဲ႔ေရာဂါl ထမင္း မစားခ်င္တဲ့ေရာဂါl အိပ္ခ်င္တဲ့ေရာဂါ ဒီသံုးမ်ိဳးပဲျဖစ္မည္။ အဲဒီေခတ္အခါျဖစ္ၾကမည့္ လူမ်ားမွာ စားဝတ္ေနေရး က်န္းမာေရး ပူပန္စရာမရွိ။ နတ္စည္းစိမ္ ခံစားေနရသလို လူစည္းစိမ္ အျပည့္အဝခံစားၾကရမွာ။ ဘုရားရွင္ေတာ္ရဲ့ တန္ခိုးေတာ္ေၾကာင့္ ေတာင္ ေခ်ာက္ကမ္းပါး ေျမမရွိ။ ေျမျပင္ညီေတြပဲရွိမယ္။ ျမစ္ထဲမွာရွိတဲ့ ေရေတြဟာလည္း သန္႔ရွင္းၾကည္လင္ ညံြေတြကင္းရွင္းျပီး အေၾကညွာ မစီးပဲ ေရတြင္းေရကန္ထဲက ေရေတြလို ျငိမ္သက္ျပီးေတာ့ ေနမယ္။ ဥတုသံုးပါးမွာ မပူမခ်မ္းညီမွ်ေနမယ္။ မိုးတြင္းအခါမွာ ရြာတဲ့မိုးကလည္း ေန႔အခါလူေတြ က်န္းမာခ်မ္းသာစြာ ေနနိုင္ဖို႔ရာအတြက္ ညအခါသန္ေကာင္ယံ အခ်ိန္မွာသာလ်င္ ဆယ္ရက္တစ္ခါ ဆယ္ငါးရက္တစ္ခါ ပံုမွန္ရြာေပးလိမ့္မယ္။ သတၲဝါတို႔၏ ဘုန္းကံေၾကာင့္ မစိုက္ပ်ိဳးရပဲ သေလးစပါးပင္ေတြ အလိုလို ေပါက္ၾကလိမ့္မယ္။ စပါးတစ္ေစ့ကို အဲဒီေခတ္က လူေတြရဲ့အထြာနဲ႔ သံုးထြာရွိမယ္။ စပါးတစ္ပင္ရဲ့ အသီးကိုလွည္းအစီး ေပါင္း ၇၂၇၂ စီး တိုက္ယူရလိမ့္မယ္ ။ အရိေမတၱာယ်ဘုရား တန္ခိုးေတာ္ေၾကာင့္ ကမၻာေလာကၾကီးဟာ ေန႔အခါ ညအခါရယ္လို႔ မရွိ။ ေန႔ေရာညပါ လင္းထိန္ျပီးေတာ့ ေနမယ္။ ေန႔အခါ ညအခါဘယ္လိုခဲြျခား သိရမလဲဆိုရင္ မနက္ပြင့္တဲ့ပန္း ညပြင့္တဲ့ပန္း မနက္ပန္း ညပန္းl ၾကက္တြန္သံေတြကို ၾကည့္ရႈနားေထာက္ျပီး ခဲြယူရလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုေဟာေတာ့ အရွင္သာရိ ပုတၲရာၾကီးက အ့ံၾသျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ အရွင္ဘုရား ေန႔မွန္းညမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္ရတဲ့ အရိေမတၲယ်ရဲ့ တန္ခိုးေတာ္ဟာ အဘယ္ကုသိုလ္မ်ိဴးေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာတုန္းဘုရား လို႔ ေလ်ွာက္ေတာ့ အရိေမတၲယ်ဘုရားဟာ အတိတ္ ဘဝတစ္ခုတုန္းက ဣႏၵပတၱနဂိုရ္ျပည္မွာ စၾကဝေတးမင္း ျဖစ္ခဲ့စဥ္အခါက အဲဒီအခ်ိန္အခါမွာ ပြင့္တဲ့ဘုရားရွင္ရဲ့ တရားေတာ္ကို နာၾကားရေသာအခါ ဘုရားကိုၾကည္ညိဳl တရားကိုၾကည္ညိဳ အားၾကီးျပီး ေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ့တရားေတာ္ ကို ပူေဇာ္ေသာ ဓမၼပူဇာအေနျဖင့္ သူ႔ရဲ့ ဦးေခါင္းကို သူကိုယ္တိုင္ျဖတ္။ ဦးေခါင္းကို ဘုရားရွင္အားတရား ပူေဇာ္မယ္ဆိုျပီး ေတာ့မလွဴခင္မွာ ဆုေတာင္းတယ္။ အရွင္ဘုရားရဲ့ တရားေတာ္ကို နာၾကားျပီးေတာ့ တရားေတာ္ကို ပူေဇာ္ေသာအားျဖင့္ တပည့္ေတာ္ရဲ့ ဦးေခါင္းကို အရွင္ဘုရားအား လွဴဒါန္းပါတယ္ဘုရား။ ဤကုသိုလ္ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္ဘုရား ျဖစ္တဲ့အခါ ညအခါရယ္လို႔မရွိ။ ေန႔အခါရယ္လို႔မရွိ ။ ေန႔ေရာညပါ လင္းထိန္ ေနရပါလို၏ဘုရားလို႔ သာမန္လူမ်ားမလွဴ နိုင္တဲ့ လွဴနိုုုုင္ခဲတဲ့ ဦးေခါင္းကိုျဖတ္ အသက္ကိုလွဴ၍ ဒါနပရမတၳပါရမီ ကုသိုလ္ထူးျပဳ၍ ဆုေတာင္းခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ျဖစ္တာလို႔ ေဟာၾကားပါတယ္။ အရိေမတၲယ် ဘုရားရွင္ဟာ ဘုရားျဖစ္တ ဲ့အခ်ိန္ကစျပီး ကုေဋခုနွစ္ရာ ေသာပရိသတ္တို႔ကို ေခ်ခြ်တ္ ေတာ္မူျပီးလ်င္ အနွစ္ရွစ္ေသာင္း ျပည့္တဲ့အခ်ိန္ ပရိနိဗၺာန္စံလိမ့္မယ္ ။ ထားခဲ့တဲ့ သာသနာေတာ္က အနွစ္သံုးသိန္း ေျခာက္ေသာင္း။အရိေမတၲယ်ဘုရား ထားခဲ့တဲ့သာသနာ သံုးသိန္း ေျခာက္ေသာင္း ျပည့္တဲ့အခါ ဤဘဒၵကမၻာၾကီးသည္ အခ်ိန္တန္လ်င္ သာသနာ ပ်က္ျပီးေတာ့ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလပတ္လံုး ဘုရားမပြင့္ေတာ့ေခ်။ ဘုရားေလာင္း(၁၀)ဦး ၁။ အဇိတရဟန္း အရိေမတၲယ်ဘုရား ၂။ ဘုရားမပြင့္တ့ဲ ကမၻာတစ္သိန္း ေက်ာ္လြန္တဲ့အခါ မဏၬကမၻာ ျဖစ္ျပီးေတာ့ ဥတၲရာမမင္းသည္ ရာမသမၺဳဒၶဘုရား ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ၃။ ပေသနဒိေကာသမင္း က ဓမၼရာဇာဘုရားျဖစ္လိ္မ့္မယ္။ ၄။ အဲဒီမဏၬကမၻာမွွာ ဘုရားနွွစ္ဆူ ပႊင့္ျပီး ပ်က္စီးသြားတဲ့အခါ သာရကမၻာျဖစ္ေပၚ၍ လာလိမ့္မယ္။ အဲဒီသာရကမၻာမွာ အဘိဘူဘုရား တစ္ဆူသာ ပြင့္လိမ့္မယ္။ သာရကမၻာ ပ်က္စီးျပီးသြားရင္ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလပတ္လံုး ဘုရားမပြင့္ပ ဲေနျပီးေတာ့ ကမၻာတစ္သိန္း ေက်ာ္လြန္တဲ့အခါ ျဖစ္ေပၚ လာမည့္ ကမၻာမ်ားမွာ ၅။ ဒိဃေသာနိအသူရိန္နတ္သား ၆။ စႏၵနီပုဏၰား ၇။ သုဘလုလင္ ၈။ေတာေဒယ်ပုဏၰား ၉။ နာဠာဂီရိဆင္မင္း ၁၀။ ပလေလယဆင္မင္း တို႔ အစဥ္အတိုင္း ဘုရားျဖစ္ၾကလိမ့္မည္။ ႔ျမတ္စြာဘုရား အလွဴခံရထားတဲ့ သကၤန္းတစ္စံုကို ျမတ္စြာဘုရား ဝတ္ေတာ္မမူပဲ ပရိနိဗၺာန္စံခါနီး ေသာအခါကာလမွာ ရွင္မဟာက ႆပကို မိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့တယ္။ ခ်စ္သား ကႆပ ငါဘုရားသည္ ကမၻာမ်ားစြာ နိဗၺာန္အလို႔ငွာ ဆင္းရဲဒုကၡကိုခံခဲ့၏။ ယခုလိုအင္ဆႏၵ အျပီးအဆံုးသို႔ ေရာက္ေခ်ျပီ။ ပရိနိဗၺာန္ စံေတာ္မူေတာ့အံ့။ ပိဋကေတာ္ကို သင့္အား ငါလဲႊအပ္ေတာ္မူခဲ့၏။ မေပ်ာက္မပ်က္ မယုတ္မေလ်ာ့ ရေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေလာ။ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီ ကပ္လွဴေသာ သကၤန္းကိုလည္း ေမတၲယ်ဘုရား ပြင့္ေတာ္မူေသာ အခါ ကပ္ေတာ္မူရေအာင္ ငါလဲႊအပ္ခဲ့ ဟုမိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့တဲ့ အခါမွာ ရွင္မဟာကႆပသည္ ထိုသကၤန္းေတာ္ကို ကုကၠဳဋပါဒေတာင္ထိပ္ရွိ ေတာင္ထြဋ္သံုးခုတို႔၏ အတြင္း၌ အဓိ႒ာန္ျဖင့္စံေနေတာ္မူ၏။ ေမတၲယ်ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူေသာအခါ တရားဓမၼ ေဟာျပရာ မာနခက္ထန္ သည္တို႔ မနာခံသည္ကို ေတြ႕ရ၍ ထိုမာန ခက္ထန္သူတို႔ကို ကုကၠဳဋပါဒေတာင္သို႔ ေခၚေဆာင္လာျပီးလ်င္ ရွင္မဟာကႆပက ိုျပေတာ္မူ၍ ရွင္မဟာကႆပကို ျမင္ေသာအခါ သကၤန္းေတာ္ကို ေမတၱယ်ဘုရား သခင္အား ဆပ္ကပ္ျပီးလ်င္ ရုိေသစြာရွိခိုး၍ ေကာင္ကင္သို႔ ပ်ံတက္လ်က္ ေရမီးအစံု တန္ခိုးျပာဋိဟာ ျပေတာ္မူကာ ပရိနိဗၺာန္ ဝင္စံေတာ္မူမည္တဲ့။ (S.Beal-Buddhist Records of Western World Vol.11.pp.43-4) ယခုေရးသားခဲ့ေသာ အရိေမတၲယ်ဘုရားရွင္၏ အေၾကာင္းအရာ မ်ားသည္ အျမည္းသေဘာ အျမြက္မ်ွ ေရးသားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဤစာမ်ားထက္ ေကာင္းမြန္ ့ျပည့္စံုေသာ အရိေမတၱယ်ဗုဒၶဝင္ စာစုမ်ားအျဖစ္ နိုင္ငံေတာ္ပရိယတိၱ သာသနာ့တကၠသိုလ္l ပိဋကတ္ဆိုင္ရာ ပါ႒ိစာေပဌာန တဲြဖက္ဌာနမွဴး (ပါေမာကၡ) ဦးေက်ာ္လိွဳင္ (မဟာဝိဇၨာ သကၠတ) မွ အနာဂတဝင္နွင့္ ဆက္စပ္ေသာ က်မ္းေပါင္းမ်ားစြာ ေပမူမ်ားမွ က်မ္းစာမူတစ္ခု ျဖစ္ေအာင္ တကူးတက ၾကိဳးၾကိဳးစားစား အခ်ိန္မ်ား ျဖင့္ရင္းျပီး ထူးျခားေျပာင္ေျမာက္ စံခ်ိန္တင္ေလာက္ေအာင္ ျပည့္စံုစြာ ေရးသားထားပါသည္။ သိရွိေလ့လာလိုေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ေလ့လာဖက္ရႈၾကပါ။ ဤကဲ့သို႔ အရိေမတၲယ်ဘုရား အေၾကာင္းကို သူငယ္ခ်င္းတို႔ႏွင့္ လူအမ်ားတို႔အား သိေစအပ္ေသာ ေစတနာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ယခုဘဝမွ လြန္ေသာ္နတ္ျပည္ ျဗဟၼာျပည္၌ သာျဖစ္ရ၍ အရိေမတၲယ်ဘုရားပြင့္ခ်ိန္၌ လူ အျဖစ္ကိုရရွိျပီး အရိေမတၲယ်ဘုရား၏ တရားေတာ္တို႕ကို နာၾကားျပီးနိဗၺာန္သို႔ ဝင္ေရာက္ နိုင္ပါေစသတည္း။

အရိေမတၲယ်

၃။ဘုရား ျဖစ္ပြင့္ရာ အရပ္ေဒသကို ၾကည့္ရႈ ဆင္ျခင္ၾကရာမွာ ယူဇနာ တစ္ေသာင္း က်ယ္ဝန္းေသာ ဇမၺဴဒိပ္ကြ်န္း၏ အလယ္ အရပ္ျဖစ္ေသာ မဇိၥ်မအရပ္ေဒသ သို႔ၾကည့္ရတယ္။ မဇိၥ်မေဒသအရပ္ ဆိုတာ အေရွ႕အလား ဂဇဂၤလမည္ေသာ နိဂံုး၏ အေရွ႕ဘက္ အင္ၾကင္းပင္ၾကီးl အေရွ႕ေတာင္ အလားသလႅာဝတီျမစ္l ေတာင္အလား ေသတကဏိက မည္ေသာနိဂုံးl အေနာက္ အလား ဥသိရဒၶဇေတာင္ ဤနယ္နိမိတ္ ငါးရပ္တို႕ျဖင့္ သတ္မွတ္ပိုင္းျခား အပ္ေသာအလ်ား ယူဇနာသံုးရာl အနံယူဇနာ နွစ္ရာ့ငါးဆယ္l အဝန္းယူဇနာ ကိုးရာ အပိုင္းအျခား ရွိေသာအရပ္ ေဒသကို မဇိၥ်မေဒသ လို႔ခၚတယ္။ မဇိၥ်မေဒသ အရပ္အတြင္းမွွာ သာလွ်င္ ဘုရား ေပစၥကဗုဒၶါl အဂၢသာဝကl မဟာသာဝက စၾကာမင္းl ဘုန္းတန္ခိုး ၾကီးမား စည္းစိမ္မ်ားျပား ၾကသည့္ ခတိၱယ မဟာသာလl ျဗဟၼဏမဟာသာလl ဂဟပတိ မဟာသာလ တို႔ျဖစ္ ထြန္းၾက စျမဲျဖစ္တဲ့ အတြက္အရပ္ ေဒသကို ၾကည့္ရႈရတယ္။ ၄။ ဘုရားေလာင္း ျဖစ္ဖို႔ရာ အမ်ိဳးအႏြယ္ ္ၾကည့္ရတာက မင္းမ်ိဳးl ပုဏၰားမ်ိဳးl ကုန္သည္မိ်ဳးl သူဆင္းရဲမ်ိဳး ေလးမ်ိဳးရွိတဲ့ အထဲမွာ လူေပါင္းမ်ားစြာ တို႔ကအဦးအျမတ္လို႕သမုတ္ ထားတဲ့မင္းမ်ိဳးl ပုဏၰားမ်ိဳးမွာ သာလွ်င္ ဘုရား ့ျဖစ္ၾကရတယ္။ မင္းမ်ိဳးကို လူအေပါင္း တို႔က အဦးအျမတ္လို႔ သက္မွတ္ၾကေသာ ေခတ္အခါ မွာ မင္းမ်ိဳးမွာ ျဖစ္ၾကရတယ္။ ပုဏၰားမိ်ဳးကို လူ အေပါင္းတို႔က အဦးအျမတ္လို႔ သက္မုတ္ၾကေသာ ေခတ္မွာ ပုဏၰားမ်ိဳး မွာ ျဖစ္ၾကရတယ္။ ၅။ မယ္ေတာ္ကို ၾကည့္ရတာက ဘုရားရွင္ မယ္ေတာ ္ဆိုတာ လွ်ပ္ေပၚ ေလာ္လည္ျခင္း အလွ်င္းမရွိl ေသရည္အရက္ ေသာက္စားျခင္း အလွ်င္းမရွိ။ မယ္ေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္း ေကာင္းမႈ ပါရမီ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလပတ္လံုး ျဖည့္က်င့္ခဲ့ျပီးသူ ျဖစ္ရမယ္။ မယ္ေတာ္ျဖစ္ရမည့္ ဘဝကို ရရွိဖြားျမင္ခဲ့သည္မွ အစျပဳ၍ ငါးပါးသီလ တစ္ရံတစ္ခါမွ် မက်ိဳးမေပါက္ေစဘဲ အျမဲလံုုျခံဳစြာ ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းခဲ့သူသာ ျဖစ္ရမယ္။ ဘုရားေလာင္း ဖြားျမင္္ျပီးေသာ ေန႔မွစ၍ ၇ ရက္သာလွ်င္ မယ္ေတာ္၏အသက္ ၾကြင္းက်န္သူ ျဖစ္ရမယ္လို႔ မယ္ေတာ္ျဖစ္ ထိုက္တဲ့ မိခင္ရဲ့လကၡဏာ အသက္ အပိုင္းအျခားကို ၾကည့္ရတယ္။ အတိုခ်ဳပ္၁။ ဘုရားျဖစ္ရာ ေခတ္အခါ ကာလကား အနွစ္တစ္သိန္းမွ စ၍ ေအာက္ျဖစ္ေသာ ကာလl အနွစ္တစ္ရာ တမ္းမွ စ၍ အထက္ျဖစ္ေသာ ကာလ ၂။ဘုရားျဖစ္ရာ ကြ်န္းကား ဇမၺဴထိပ္ကြ်န္း ၃။ဘုရားျဖစ္ပြင့္ရာ ေဒသကား မဇိၥ်မေဒသ ၄။ဘုရားေလာင္းျဖစ္ရာ အမ်ိဳးကား မင္းမ်ိဳးl ပုဏၰားမ်ိဳး ၅။မယ္ေတာ္၏ အသက္အပိုင္း အျခားကား ဘုရားေလာင္း ေမြးဖြားျပီး ၇ ရက္သာ ေနရျခင္း တုသိတာ နတ္ျပည္မွ အရိေမတၲာယ်ဘုရား ေလာင္းနတ္သားဟာ ၾကည့္ျခင္း ငါးပါးၾကည့္ေတာ္ မူ၍ ၾကည့္ျခင္းငါးပါးလံုး ျပည့္စံုတဲ့အခါ က်ရင္ ေကတုမတီျပည္ သခၤစၾကဝေတးမင္း နွင့္တိုင္ပင္ၾကံစည္ဘက္ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္ေသာအတိတ္l အနာဂါတ္ကို သိျမင္နိုင္၍ ပစၥဳပၸန္သံသရာ အစီးအပြား ကိုဆံုးမ တတ္ေသာ သုျဗဟၼပုဏၰားၾကီး ၏ဇနီးl ျဗဟၼဏဝတီ ပုေဏၰးမဝမ္းမွာ ပဋိသေႏၶ ေနလိမ့္မယ္။ ျဗဟၼဏဝတီ ဝမ္းမွာပဋိသေႏၶ ဆယ္လျပည့္တဲ့ အခါ ဣသိပတန သမင္ေတာမွာ မယ္ေတာ ္ျဗဟၼဏ ဝတီသည္ ထိုင္လွ်က္လဲ မဟုတ္l အိပ္လွ်က္လဲ မဟုတ္ပဲl ရပ္လွ်က္ သာလွ်င္ သစ္ပင္၏ အကိုင္းအခက္ ကိုကိုင္၍ ေမတၲယ်ကို ဖြားေတာ္မူလိမ့္မယ္။ ဘုရားေလာင္း နဲ႔အတူ တခ်ိန္တည္း ေမြးဖြားတဲ့ ဖြားဖက္ေတာ္က ၁၈ကုေဋ။ အားလံုး အမတ္ေတြ ခ်ည္းျဖစ္မယ္။ အဇိတဟူေသာ အမည္သာ ေပးလိမ့္မယ္။ ဘုရားေလာင္ း အဇိတမင္းသားဟာ ဖြားလွ်င္ဖြားျခင္း ခုနွစ္ဖဝါး လွမ္း၍ ေျခေတာ္ ခ်တိုင္းခ်တိုင္း ၾကာပြင့္ေတြ ေပၚေပါက္လိ္မ့္မယ္။ ဖြားလွ်င္ဖြားျခင္း ေျခခုနွစ္ လွမ္း လွမ္း၍ ဤကား ငါ့အဖို႔ ေနာက္ဆံုး ဘဝတည္း။ ေနာက္ထပ္ဘဝမရွိေတာ့ျပီ။ အာသေဝါ ကင္းသည္ျဖစ္၍ ျငိမ္းေအးလတၲံ ဟူေသာ စကားကို အရပ္ေလးမ်က္ နွာ ၾကည့္၍ ေျပာဆိုလိမ့္မယ္။ အဇိတမင္းသား ေလာကစည္းစိမ္ ခံစားဖို႔ရာေနမင္း၏ ေရာင္ျခည္သကဲ့သို႔ လူသားေတြ မ်က္စိျဖင့္စိ္ိမ္းစိမ္း ၾကည့္ဝံ႔တဲ့ အေရာင္တစ္လက္လက္နွင့္ ထြန္းလငး္ ေျပာင္တဲ႔ တင့္တယ္ခံ့ညားေသာ ျပႆဒ္ေလးေဆာင္ ေပၚေပါက္လိမ့္မယ္။ ျပႆဒ္ေလးေဆာင္ကို တစ္ေဆာင္တစ္ ေဆာင္မွာ ပရိေဘာဂ အျပည့္အစံုပါတဲ႔ တိုက္ခန္းက ခုနွစ္ေထာင္စီ။ တစ္ဖက္တစ္ဖက္၌ ပတၲျမားေက်ာက္ မ်က္ရႊဲစီေသာ နဝရတ္ကိုပါးနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ႔ပလႅင္ခုနွစ္ ေထာင္စီ။ရတနာ ၇ ပါးနွင့္ ့ျပည့္စံုေသာ ထီးျဖဴခုနွစ္ ေထာင္စီ။ခုတင္ေညာင္ေစာင္း ခုနွစ္ေထာင္စီ။ ျပႆဒ္ တစ္ေဆာင္ကို တိုက္ခန္းက ခုႏွစ္ေထာင္စီ ဆိုေတာ့ ျပႆဒ္ေလးေဆာင္ ကိုတိုက္ခန္းေပါင္း ၂၈၀၀၀ ရွိ မယ္။ ျပႆဒ္တစ္ေဆာင္ကို ေရႊအိုးၾကီးက တစ္လံုးစီ။ ေရႊအိုးတလံုးရဲ့ အ ဝ ကား တစ္ယူဇနာ က်ယ္မယ္။ ေရႊအိုး၏ အေစာက္ကား ေျမၾကီးနဲ႔အမွ်ေအာက္ေျမ အဆံုးထိသံုးလို႔ မကုန္ေတာ့ဘူး။ ဒါတင္မကေသး ဘူး ခ်စ္သားသာရိပုတၲရာl အဲဒိေရႊ အိုးၾကီး တစ္လံုးတစ္လံုးမွာ ပေဒ သာပင္ ေျခာက္ပင္စီ ေပါက္လိမ့္မယ္။ ျပႆဒ္တစ္ေဆာင္တစ္ ေဆာင္မွာ ဆဒၵန္ဆင္မင္း နွစ္ ေထာင္l ဝလာဟကသိေႏၶာျမင္း တစ္ေထာင္ျဖင့္ ေမာင္းနွင္ရေသာ ရထားခုနွစ္ရာl ေမာင္းမေပါင္း တစ္ ္ ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ကဆိုတီး မႈတ္l ေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ရာ ကေခ်သည္ အမ်ိဳးသမီး ခုနွစ္ေထာင္တို႔ ျဖင့္ေျဖ ေဖ်ာ္ၾကလိမ့္မယ္။ အခ်ိန္တန္လို႔ အရြယ္ေရာက္တဲ့ အခါစႏၵမုကၡီ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ အိ္မ္ေထာင္ျပဳလိမ့္မယ္။ စႏၵမုကၡီ အမ်ိဳးသမီးကလည္း လူမတူနတ္မမွ်အ လြန္လွျပီး သူရဲ့ခႏၶာကိုယ္ အနံ႔ကား စႏၵကူး သရကၡန္အနံ႔လို ေမႊးၾကိဳင္ေနမယ္။ ခႏၶာကိုယ္ အသားကလဲ ဝါဂြမ္းကဲ့သို႔ ႏူးညံ့မယ္။ ခႏၶာကိုယ္က ဆယ့္နွစ္ေတာင္ အတြင္းမီး မထြန္းပဲ အေရာင္တဝင္းဝင္း ထိန္ေနမယ္။ ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာl ရွစ္ေသာင္း ေလးေထာင္ေသာ ျမိဳ႕ေတြကို အုပ္ ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ရွစ္ေသာင္း ေလးေထာင္ေသာ ရွင္ဘုရင္မင္းေတြl နတ္ျပည္ မွာရွိၾကတဲ႔ နတ္သားေတြရယ္l သခၤ စၾကဝေတးမင္းရယ္ အဇိတမင္း သားထံသြားျပီးေတာ့ အဇိတမင္း သားကို အမႈၾကီးငယ္ ေဝယ်ာဝစၥျပဳ လုပ္လိုပါတယ္။ ျပဳလုပ္ခြင့္ျပဳပါလို႕ မ်က္နွာေတာ္ၾကည့္၍ ေတာင္းပန္ၾကလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို ေတာင္းပန္လာတဲ့ အခါမွာ အဇိတမင္းသားက အကြ်နု္ပ္မွာ ဖြားဖက္ေတာ္ ၁၈ ကုေဋl အမတ္ ၾကီးနွင့္တကြ ဆင္ျမင္းရဲမက္ဗိုလ္ပါ ေတြရွိတယ္။ အလိုမရွိေတာ့ပါလို႔ ေျပာလႊတ္လိမ့္မယ္။ အဇိတမင္းသားဟာ ျပႆဒ္ေလး ေဆာင္မွာ ေလာကစည္းစိမ္ခံစား ေနစဥ္မွာ အနွစ္တစ္ေသာင္းျပည့္ တဲ႔အခါၾကရင္ ျဗဟၼာဝံသဆိုတဲ့ သားေယာကၤ်ားေလး ေမြးဖြားလိမ့္မယ္။ ျဗဟၼာဝံသသား ေယာကၤ်ားေလး ေမြးဖြားျပီးတဲ့ အခါၾကရင္ ဘုရားရွင္ တို႔ရဲ့ထံုးတမ္းစဥ္လာ ဓမၼတာအရ ဥယ်ာဥ္ ကစားထြက္စဥ္မွာ သူအို သူနာl သူေသl ရဟန္းနိမိတ္ေလး ပါးေတြ႔ျမင္ရ၍ သံေဝဂတရားေတြ ရလာျပီးေတာ့ ေတာထြက္မည့္ စိတ္အၾကံ ျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ ဒီဗ်ာဝဒါန ေမတၲယ်ဗ်ာက ရာဏဝဒါန၃၆ ၃၇မွာ ျပဆို ထားတာကေတာ ့သခၤမင္း၏ ယဇ္တိုင္အပိုင္း ပိုင္းျပတ္သည္ ကိုျမင္ရ၍ သံေဝဂ ျဖစ္ျပီး ေတာထြက္လိမ့္မယ္လို႔ ျပဆိုထားတာ ရွိေသးတယ္။ ဘယ္လို နည္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတာက ေတာ့ထြက္မွာပဲ။ အဇိတမင္းသား ေတာထြက္မည့္ စိတ္အၾကံကို သခၤ စၾကဝေတးမင္းသိတဲ႔အခါ အဇိတ မင္းသားေပ်ာ္ေအာင္ ဆိုျပီးေတာ့ ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ ေသာ ကေခ်သည္ေတြl ုျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားနိဂံုး ဇနပုဒ္သူl မင္းသားမင္း ေျမး သူေဌးသူၾကြယ္ လူအေပါင္း တို႔ကပန္းနံ႔သာ စဲြလ်က္ မဇိတမင္းသား ကိုျခံရံ၍ ေနၾကလိမ့္မယ္။ နတ္ျဗဟၼာေတြ ကလည္း နတ္တို႕ရဲ့ ထီးတံခြန္ ပန္းနံ႕သာ ေရႊေပါက္ေပါက္ ္ေငြေပါက္ေပါက္ စသည္တို႔ ျဖင့္ ဘုရားေလာင္း ျပႆဒ္မိုးၾကီး ရြာသကဲ့သို႔ အျပည့္အလွ်ံ ျခံရံခစား ေနၾကလိမ့္မယ္။ လူ႔ဘဝကာမဂုဏ္ ထဲမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ ေဖ်ာ္ေျဖေနၾကတာ။ အဇိတမင္းသား ေတာထြက္မယ္ ဆိုတဲ့စိတ္အၾကံကို သခၤစၾကဝေတးမင္း နွင့္တကြ တိုင္းသူုျပည္သား လူေတြအားလံုး သိသြားၾကတဲ့အခါမွာ ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္l ဘယ္အခ်ိန္မွာ အဇိတ မင္းသား ေတာထြက္မယ္ ဆိုတဲ႔ သတင္းသံကို အားလံုးသိသြားၾကေတာ့ နန္းတြင္းသူ နန္တြင္းသား ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြ ေတာရြာဇနပုဒ္ က လူေတြမင္းသားl မင္းေျမးl သူေဌးသူၾကြယ္ အစရွိတဲ့လူေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔ တကြ စႏၵမုကၡီသားေတာ္ ျဗဟၼာဝံသ အလုပ္အေကြ်း ကေခ် သည္ေတြေရာl အဇိတမင္းသား ေတာထြက္ရင္ လိုက္ဖို႔ရာအတြက္ ျပည့္လွ်ံျပီးေတာ့ ေနမယ္။ေတာထြက္မယ့္ အခ်ိန္လည္းေရာက္ေရာ လူေပါင္းမ်ားစြာ ျပည့္ေနတဲ႔ ျပႆဒ္ၾကီးဟာ ဘုရားေလာင္း တန္ခိုးေတာ္ ေၾကာင့္၄င္း။ သခၤစ ၾကဝေတးမင္း တန္ခိုးေတာ္ေၾကာင့္၄င္း။ နတ္ျဗဟၼာတို႔ တန္ခိုး ေတာ္တို႔ေၾကာင့္၄င္းl ဟသၤာမင္း ပ်ံသကဲ့သို႔ ေကာင္းကင္ယံသို႔ပ်ံ တက္၍ ကံေကာ္ပင္ရွိရာ အရပ္သို႔ ေကာင္းကင္ယံခရီးျဖင့္ ေတာထြက္သြား ၾကလိမ့္မယ္။ ေကာင္းကင္ယံ ဟသၤာပ်ံျပႆဒ္ ၾကီးကို ျဗဟၼာမင္းက သံုးယူဇနာရွိ ေသာထီးၾကီးကို ကိုင္၍လိုက္မယ္။ သိၾကားမင္းက အေတာင ္၆၀ ရွိ ေသာ လက္ယာရစ္ခရုသင္းကို ကိုင္၍ သာဓုသာဓု ေခၚ၍လိုက္မယ္။ သုတဝံနတ္သားက သားျမီးယပ္ကို ကိုင္မယ္။ ပဥၥသီခနတ္သားက ေစာင္းကိုကိုင္မယ္။ တုသိတာနတ္သားက ပတၲျမားယပ္ကိုင္မယ္။ ပဥၥသီခနတ္သားက ေစာင္းကိုကိုင္မယ္။ ေလာကပါလနတ္ သားေလးေယာက္က သန္လ်က္ကိုကိုင္မယ္။ နွစ္သိန္း ရွစ္ေသာင္းရွိတဲ့ ဘီလူးစစ္သည္ ေတြကလက္နက္ ကိုယ္စီကိုင္မယ္။ နတ္သမီးေတြက ရတနာပုေဋာင္းကို ကိုင္မယ္။ အသူရာနတ္တို႔က သီခ်င္းဆိုျပီးေတာ့နတ္ ္တို႔၏ တံခြန္ကိုကိုင္မယ္။ နတ္မင္းတို႔က ပတၲျမားရွိေသာ ဆီမီးတိုင္ကိုကိုင္မယ္။ ဂဠဳန္တို႔ကေစာင္းတီး လိုက္မယ္။ ဂႏၶဗၺနတ္တို႕က ေစာင္းတီး၍နတ္တို႔၏ ကျခင္းသီဆိုျခငး္ျဖင့္ ကဆိုကုန္လ်က္ လိုက္ကုန္ၾက လိမ့္မယ္။ ဟသၤာပ်ံ ေကာင္းကင္ျပာႆဒ္ထဲမွ ေတာထြက္ရန္ လိုက္ၾကမယ္။ ပရိ္သတ္ေတြက ရွစ္ေသာင္းေလး ေထာင္ရွိမယ္။ နတ္ပရိသတ္ရွစ္ေသာင္း ေလးေထာင္ ျခံရံလ်က္ နတ္သဘင္နွင့္တကြ နတ္တို႔၏ေကာင္းခ်ီး သံ လူပရိသတ္တို႔၏ ခ်ီးမြမ္းသံl ျဗဟၼာတို႔၏လက္ပန္းေပါင္းသံ တို႔နွင့္တကြ တင့္တယ္စြာvစမၸါယ္ျခင္းရွိေသာ ျပႆဒ္ပ်ံသည္ ေကာင္းကင္ရံသို႔ ပ်ံတက္၍ ေကာင္းကင္ခရီးျဖင့္ ကံေကာ္ပင္ေဗါဓိမဏၬိဳင္သို႔ ေတာထြက္ ရန္သြားၾကလိမ့္မယ္။ အရိေမတၲယ်ဘုရားရွင္က ကံေကာ္ပင္ေအာက္မွာ ပြင့္မွာ။ ကံေကာ္ပင္ေအာက္ ေရာက္တဲ႔ အခါ အဇိတမင္းသားက ကံေကာ္ပင္ေအာက္မွာ ဒုကၠရစရိယာကို က်င့္ေတာ္မူပါတယ္။ အဇိတမင္းသားဟာ ကံေကာ္ပင္ေအာက္မွာ ၆ ရက္မွ်က်င့္ရုံနဲ႔ ဘုရားစင္စစ္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒုကၠရစရိယာ ၆ ရက္က်င့္လို႔ ဘုရားျဖစ္တဲ႔အခါ ကမၻာဦးတည္စက မဟာေဗာဓိမဏၬိဳ င္ ကုန္းမွာ ကမၻာ့နိမိတ္အျဖစ္ျဖင့္ ဘုရားေလာင္းတို႔၏ ကုသိုလ္ပါရမီ တန္ခုိးေၾကာင့္ အလိုလိုေပၚေပါက္လာတဲ့ ပဒုမၼာၾကာရုံထဲမွာ ပါလာတဲ့ပရိကၡာ ၈ ပါးကိုျဗဟၼာျပည္ ၁၆ ဘံု၌ အျမင့္ဆံုးျဖစ္တဲ့ သုဒၶါဝါအကနိ႒ျဗဟၼာ ဘံု မွာေနတဲ့ ဃဋိကာရျဗဟၼာၾကီးက အဇိတမင္းသာ း ရဟန္းျပဳဖို႔ရာ ၾကာသကၤန္းကို ဆက္ကပ္လာသည့္ အခါရဟန္းျပဳလိမ့္မယ္။ အဇိတမင္းသားကို သကၤန္း ဝတ္ပံုဝတ္နည္း သင္းပိုင္ဝတ္ပံု ဧကသီဝတ္ပံု သင္ၾကားျပသ ေပးမည့္ဆရာမရွိေပမယ့္ ပါရမီျဖည့္စဥ္ ေရွးဘုရား ိတို႔၏အထံ၌ ရဟန္းျပဳခဲ့ရ၍ ဝတ္ရံုမႈ၌ အေလ့က်င့္ရျပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္းl ညဏ္ေတာ္ၾကီးျမတ္ ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း သကၤန္းကို ေနရာတက် ဝတ္ရုံတတ္တယ္။ ဘယ္လိုဝတ္မွသာလွ်င္ ရဟန္းနဲ႔ တူမယ္ဆိုတာ သိေနတယ္တဲ့။ ျဗဟၼာလွဴတဲ့ သကၤန္း ကိုဝတ္ျပီး အဇိတမင္းသား လည္းရဟန္းျဖစ္။ ေတာ ထြက္စဥ္တုန္းက ပါလာတဲ့ ပရိသတ္အားလံုး ဧဟိ ဘကၡဴ ရဟန္းျဖစ္ၾကျပီးေတာ့ မဂ္ဖိုလ္ရၾကလိမ့္မယ္ ။ အဲဒီေနရာမွာပဲ စႏၵမုကၡီမိဖုရားက နတ္ၾသဇာနဲ႔ျပည့္ စံုတဲ့ႏြားနို႔ဆြမ္းလွဴလိမ့္မယ္။ ညေနခ်မ္း ေရာက္တဲ့အခါ ကံေကာ္ပင္နဲ႔ မနီးမေဝးရတနာ ၇ ပါးနဲံျပည့္စံုတဲ့ အျမင့္ ၆၄ ေတာင္ရွိတ ဲ့ေရႊပလႅင္ေပၚေပါက္လိမ့္မယ္။ ထိုေရႊပလႅင္ထက္၌ ထက္ဝယ္ဖဲြ႕ေခြထိုင္ ေနေတာ္မူလ်က္ အေရွ႕ေလာကဓါတ္ ကိုၾကည့္၍ နတ္ပရိတ္သတ္လူ ပရိသတ္ေတြ ျခံရံလ်က္မာရ္နတ္ရဲ့ရန္ကို ေအာင္ျမင္လိမ့္မယ္။ မာရ္နတ္ရဲ့ရန္ကို ေအာင္ျမင္ျပီးညဥ့္ဦးယံမွာ ပုေဗၺနိဝါသနုႆတိညဏ္ ကိုရမယ္။ သန္ေခါင္ယံ အခ်ိန္မွာ ဒိဗၺစကၠဳညဏ္ကိုရမယ္။ မိုးေသာက္ယံအခ်ိန္မွာ အာသဝကၡယညဏ္ ေတြရျပီးေတာ့ ေနဝန္းၾကီး ေပၚေပါက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ သစၥာေလးပါးကိုသိ၍ သဗၺညဳတညဏ္ ကိုရမယ္။

အရိေမတၲယ်ဘုရားအေၾကာင္း

အရိေမတၱာယ်ဘုရားအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာမ်ား တေန႔ေသာအခါ နိေျဂာဓာရုံ ေက်ာင္း ေရႊသလြန္ေတာ္ ထက္၌ ျမတ္စြာဘုရား သီတင္းသံုးေတာ္မူ ျပီးအရွင္သာရိပုတၱရာl အရွင္အာနႏၵာ အစရွိတဲ့ သံဃာ အေရအတြက္ ္ရွစ္က်ိပ္l သံဃာ အပါးရွစ္ဆယ္ တို႔ကို ဆံုးမၾသဝါဒ တရားစကား ေဟာၾကားေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီ ကပန္းနံ႔သာ အေမႊး နံ႔သာမ်ားစြာ လက္၌စဲြလ်က္ ေရႊသ ကၤန္း အဝတ္တစံု ထည့္ထားတဲ႔ ပတၱျမားၾကဳတ္ကို ေခါင္းေပၚရြက္ ဆြမ္းစေသာလွဴဖြယ္ပစၥည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ တံခြန္ ပန္းနံ႔သာ မ်ားကို လက္မွာစဲြ ျပီးသာကီဝင္ မင္းသားမင္းသမီး ငါးရာျခံရံလ်က္ ဘုရားရွိရာ နိေျဂာဓာ ရုံေက်ာင္းေတာ္ကို သကၤန္းစ ေသာ လွဴဖြယ္ပစၥည္း လွဴဒါန္းဖို႔ရာ လာၾကတယ္။ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီဟာ ျမတ္စြာ ဘုရားကို ေရႊသကၤန္း လွဴဖို႔ရာ အတြက္ ကိုိုယ္တိုင္ ရက္လုပ္ျပီး လွဴတာ။ ေဂါတမီကိုယ္တိုင္ နီလွစြာ ေသာ ေရႊတို႔ျဖင့္ ေရႊဖ်ဥ္းတို႔ကို လုပ္ျပီး ေရႊမႈန္ျဖင့္ ေျမေတြကိုေရာျပီး ေတာ့ ေရႊဖ်ဥ္း တို႔ကိုထည့္l ဝါေစ့ေတြကို လက္နဲ႔ကိုင္ျပီး ေရႊဝါပင္ ေပါက္ပါ ေစသတည္းဟု အဓိ႒ာန္ လိုက္ေတာ့ ေရႊဖ်ဥ္းထဲမွာ ေရႊဝါပင္ေတြ ေပါက္လာတယ္။ ေပါက္လာတဲ႔ ေ႐ႊဝါပင္ေတြက မဟာ ေလွကားပြင့္နဲ႔ တူတယ္။ ဝါအသီးေတြက ျမအဆင္းနဲ႔ တူတယ္။ ေဂါတမီက ဝါသီးေတြကို လက္နဲ႕ ေကာက္ ေရႊလင္ပန္းထဲမွာ ထည့္l လက္နဲ႔ကိုယ္တိုင္ ဖန္ျပီးေတာ့ ဝါဂြမ္း ျဖစ္ေအာင္ ၿကိတ္ျပီး လိပ္ရတယ္။ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႔စြာ ခ်ည္ငင္ျပီး သိမ္ေမြ႔တဲ႔ ယကၠန္းသည္ကို ေခၚျပီး ေတာ ့ထမင္းအေဖ်ာ္ စတဲ႔ပ်ားတင္လဲ ေထာပတ္ ေတြကိုစားl အဝတ္တန္ဆာ သန္႔ရွင္းေအာင္ဝတ္l ယကၠန္းဇရပ္ ကိုလည္း အေမႊးနံ႔သာ ေတြၾကဲl ယကၠန္းဇရပ္ ကိုလူ အေစာင့္အၾကပ္ အျမဲထားျပီးေတာ့ ့ေရႊသကၤန္းကို ေဂါတမီကိုယ္တိုင္ ယက္တာ အလ်ားတစ္ဆယ့္ ေလးေထာင္ အနံ ခုုနစ္ေထာင္ ရွိတဲ႔ ပုဆိုးနွစ္ထည္ ကိုရတယ္။ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီက ျမတ္စြာဘုရား ေက်ာင္းေတာ္ကို ေရာက္တဲ႔အခါ ျမတ္စြာဘုရားကို မနီးမေဝး ကေန ရွိခိုးျပီးေတာ့ ပတၲျမားၾကဳတ္က္ုိဖြင့္l ေရႊသကၤန္း တစံုကို လက္က ကိုင္ထားျပီးေတာ႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ေသာ ျမတ္စြာဘုရား တပည့္ေတာ္ ရဲ့ လက္ထဲမွာရွိတ ဲ႔ေရႊအဝတ္ ပုဆိုး တစံု (နွစ္ထည္) က တပည့္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ယက္လုပ္ထားတဲ့ သကၤန္း ျဖစ္ပါတယ္ ဘုရား။တပည့္ေတာ္ကို သနားေစာင့္ေရွာက္ ခ်ီးေျမွာက္ေသာ အားျဖင့္ ဤေရႊ သကၤန္းကို အလွဴခံေတာ္မူပါ ဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္ထား ျပီးေတာ့ လွဴဒါန္းပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက နွစ္ထည္စလံုး အလွဴမခံဘူး။ တစ္ထည္ကိုသာ အလွဴခံပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီကို က်န္ေနတဲ႔ ပုဆိုးတထည္ကို ငါဘုရားေရွ႕မွာ ထိုင္ေနတဲ႔ သံဃာေတြကို လွဴလိုက္ပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက လွဴခိုင္းေတာ့ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီက ျမတ္စြာဘုရားဘက္ မ်က္နွာလဲႊျပီး သံဃာပရိတ္သတ္ ဘက္ကိုလွည့္၍ လက္အုပ္ခ်ီ ျပီးေတာ့ တပည့္ေတာ္ရဲ့ ေရွ႕ေမွာက္မွာ ထင္ရွားရွိေနတဲ႔ သံဃာ အရွင္ျမတ္ တို႔ဘုရားl တပည့္ေတာ္ လက္၌ ရွိေသာ ဤအဝတ္ပုဆိုး ေရႊသကၤန္း ေတာ္ကို ဘုရားတပည့္ေတာ္ ကိုသနား ေစာင့္ေရွာက္ ခ်ီးေျမွာက္ေသာ အားျဖင့္ အလွဴခံေတာ္ မူၾကပါဘုရားလ႔ို ေလွ်ာက္ထားေတာ့ သံဃာအပါး (၈၀) မည္သူမွ် ထျပီးအလွဴ မခံဝံ့ၾကဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ အလွဴမခံ ဝံ့တာတုန္း ဆိုရင္ တစ္ထည္ကို ျမတ္စြာဘုရား ဝတ္၍ တထည္ကို ရုံထားမယ ္ဆိုရင္ အလြန္တရာ တင္တယ့္ သပၸါယ္ ေပလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္နွလံုးထားျပီး အလွဴမခံပဲ ေနၾကတာ။ သံဃာ(၈၀) ထဲက သံဃာမ်ားရဲ့ အလယ္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ အဇိတ ရဟန္းက ျမတ္စြာဘုရားဟာ မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီကို မ်ားစြာေသာ အက်ိဳးရွိသည္ကို လိုလားနွစ္သက္ေတာ္ မူသည္ကို ျမင္ေတာ္မူသည္ ျဖစ္၍ သံဃာကို လွဴခိုင္းေနတာ လို႔စိတ္နွလံုး ထားျပီးေတာ့ ေဂါတမီလက္ထဲ မွာရွိတဲ့ သကၤန္းတထည္ကို ရဲဝင့္ တည္ျငိမ္စြာ ျဖင့္ ထျပီးေတာ့ အလွဴခံ လိုက္တယ္။ အဇိတရဟန္း အလွဴခံျပီး တဲ့အခါ က်န္ေနတဲ့ ရဟန္းေတြက အုတ္အုတ္က်တ္က်တ္ က်ယ္္စြာေသာ အသံေတြ ျဖင့္ ပညာအရာ ဧတဒဂ္ရတဲ့ အရွင္သာရိပုတၲရာl အရွင္အာနႏၵာ အစရွိ တဲ့ ရဟန္းေတာ္ေတြ ေတာင္မွ အလွဴမခံဝ့ံတဲ့ သကၤန္းကို ဘာမဟုတ္တဲ့ အညၾတ မထင္မရွား အေသးအ မႊားရဟန္းက အလွဴခံရဲရ မလားလို႔ ကဲ့ရဲ့ေသာ စကားသံ မ်ိဳးစံုနဲ႔ ကဲ့ရဲ့ေနၾကတယ္။ ကဲ့ရဲ့ျပစ္တင္ ေနေသာ စကားသံေတြကို ျမတ္စြာဘုရားက ၾကားသိရတဲ့အခါ သံဃာ ပရိတ္သတ္နဲ႕ေဂါတမီ အစရွိတဲ့ ပရိတ္သတ္ တို႔ရဲ့ ယံုမွားသံသယ ကိုပယ္ေဖ်ာက္ ဖို႔ရာအတြက္ ခ်စ္သားအာနႏၵာl ငါဘုရားကို နတ္သား ေလးေယာက္ လွဴထားတဲ့ အနားေလးရစ္ရွိတဲ့ ျမေက်ာက္ သပိတ္ကို သြားျပီးေတာ့ ယူေခ်လို႔ ယူခိုင္းလိုက္တယ္။ အာနႏၵာ ယူလာတဲ့့ ျမေက်ာက္သပိတ္ကို ျမတ္စြာဘုရားက လက္ဝါးေပၚတင္ အဓိ႒ါန္ျပီးေတာ့ ေကာင္းကင္သို႔ လႊတ္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ျမေက်ာက္ သပိတ္ဟာ နိေျဂာဓာရုံ ေက်ာင္းကေန ကပိလဝတ္ျမိဳ႕ သို႔ဝဲပ်ံျပီး ျဖတ္ေက်ာ္လ်က္ စၾကာဝ႒ာတိုက္ကို ေလယဥ္ပ်ံေတြ မိုးေပၚမွာ ပ်ံဝဲ သြားလာေနတဲ႔ အတိုင္း ပ်ံဝဲသြားလာ ေနပါတယ္။ ငါဘုရား အဓိ႒ာန္ လႊတ္လိုက္တဲ႕ ျမေက်ာက္သပိတ ္ကိုမွီေအာင္ လိုက္ျပီးေတာ့ ယူေခ်လို႔ သံဃာအပါး ရွစ္ဆယ္ကို ယူခိုင္းေတာ့ ဘယ္သူမွ လိုက္မယူရဲ ၾကဘူး။ အဲဒီအခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားက အဇိတ ရဟန္းကို ေခၚျပီး ငါဘုရား လႊတ္လိုက္တဲ႔ သပိတ္ကို လိုက္ျပီးေတာ့ ယူေခ် လို႕ယူခိုင္းလိုက္ ေတာ့ အဇိတ ရဟန္းက ျမသပိတ္ ရွိရာေရာက္ရာ အရပ္ကို ရွာေဖြျပီး တစ္ခဏ အတြင္းယူလာျပီး ျမတ္စြာဘုရားကို ကပ္လွဴပါတယ္။ အဲဒီ အဇိတ ရဟန္းဟာ အဇာတသတ္မင္း ကဥၥနေဒဝီ မိဖုရားသား။ အဇိတ ဆိုတာ တည္ၾကည္ျခင္း လို႕ အဓိပါယ္ရတယ္။ အဇာတသတ္ မင္းၾကီးဟာ ဖခင္ဗိမိၺသာရ မင္းၾကီးကို သတ္ျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ျမတ္စြာဘုရားကို အရမ္းၾကည္ညိဳတာ။ ငါၾကည္ညိဳ ေလးစား ကိုးကြယ္ အားထား ေနရတဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ အေမြ ဆက္ခံဖို႔ရာ ရာဇျဂိဳလ္ျပည္ ေဝ႒ဳဝန္ေက်ာင္းမွာ အဇိတမင္းသား ၁၆ႏွစ္အရြယ္ အျခံအရံမင္းသား ငါးရာနဲ႔အတူ ရဟန္းဝတ္ေပး ထားတာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သံဃာ ပရိတ္သတ္က အပါးရွစ္ဆယ္l မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီနွင့္ အျခံအရံ သာကီဝင္မင္းသား မင္းသမီးငါးရာ ေပါင္းလိုက္ေတာ ့ငါးရာရွစ္ဆယ္ေသာ ပရိတ္သတ္ ေတြကို သင္ခ်စ္သားတို႔ ထင္ၾကသလို ျမင္ၾကသလို အညၾတ သာမညရဟန္း မဟုတ္ဘူး။ ၁။ တိမ္ဖံုးေသာ ေနနဲ႔ တူတယ္။ ၂။ ျပာဖံုးေသာ မီးခဲနဲ႔ တူတယ္။ ၃။ ေျမမႈန္ျဖင့္ ဖံုးအုပ္ ထားခံရေသာ ပတၱျမား ရတနာနဲ႔ တူတယ္။ ၄။ ေျမ၌ျမွဳတ္ထား ခံရေသာ ေရႊအိုးနဲ႔ တူတယ္။ ၅။ ပြင့္လုနီးေသာ ၾကာပန္းနဲ႔ တူတယ္။ ၆။ ယုဂႏိၶဳရ္ေတာင္နွင့္ နီးေနေသာ ေနလုလင္နဲ႔ တူတယ္။ ၇။ ဘုရားျဖစ္ဖို႔ရန္ မ်ိဳးေစ့နဲ႔ တူတယ္။ အညႊန္႔နဲ႔ တူတယ္။ ပါရမီီ ျပည့္ျပီးေသာ ဘုရားေလာင္း ေယာက္်ားစစ္ ေယာက္်ားျမတ္ ျဖစ္၍ ေနာင္ေသာအခါ (အရိေမတၲာယ် ) အမည္ျဖင့္ ဘုရားစင္စစ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္ လို႔ဗ်ာဒိတ္ စကားမိန္႔ၾကား ေတာ္မူပါတယ္။ ခ်စ္သားတို႔ အဇိတရဟန္းဟာ ေရွးလြန္ေလျပီးေသာ အတိတ္ဘဝ ပဒုမ အမည္ရေသာ စၾကာဝေတးမင္း ဘဝတုန္းက သုမိတၳ ျမတ္စြာဘုရားကို ေက်ာင္း သကၤန္း ဆီမီးစသည္ တို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္ခဲ့တယ္။ ျဗဟၼဘာဝီ မည္ေသာ မင္းျဖစ္ေသာ အခါတုန္းကလည္း မေတၱယ် ့ျမတ္စြာဘုရားကို ရတနာမဏၭပ္ တို႔ျဖင့္ ပူေဇာ္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွစ၍ ၁၆သေခၤ်နွင့္ ကမၻာတသိန္း ထက္မွာ ပြင့္ေတာ္မူၾကတဲ့ မုဟုတ ၱျမတ္စြာဘုရား ထက္မွာ ပဘာဝႏၲ စၾကာဝေတးမင္း ျဖစ္ျပီးေတာ့ စၾကာဝေတးမင္း အျဖစ္ကို စြန္႔l မုဟုတၲဘုရား ထံမွာ ရတနက မေထရ္ရဟန္း အမည္ျဖင့္ ပါရမီျဖည့္၍ ဘုရားဆု ပန္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမုဟုတၱဘုရား လက္ထက္ ရတနက မေထရ္ဘဝက စျပီး ဘုရားဆုပန္l အတိုင္းမသိေသာ ပါရမီ အေဆာက္အဦးတို႕ကို ျဖည့္က်င့္ခဲ့တယ္။ တဏွကၤရာ ဘုရားစေသာ ၂၇ ဆူကုန္ေသာ ဘုရားတို႕ထံမွာ ပါရမီမ်ားစြာ ျဖည့္က်င့္ ဆည္းပူးျပီး ဗ်ာဒိတ္ခံခဲ့ရ၍ ယခုအခါ အဇာတသတ္မင္း ကဥၥနေဒဝီ သားအဇိတ မင္းသားအျဖစ္ ျဖင့္ငါဘုရားရဲ့ သာသနာေတာ္၌ ရဟန္းျပဳ၍ အဇိတရ ဟန္းအျဖစ္ သီလ သမာဓိ ပညာ အက်င့္တို႕ကိုျဖည့္က်င့္ ေစလ်က္ ပါရမီ အေပါင္းကို ဆည္းပူးျဖည့္က်င့္ ေနေသာ ဘဝတေလွ်ာက္ ခရီးအၾကား၌ အညၾတရဟန္း စသည့္ျဖင့္ မထီမဲ့ျမင္ မျပဳၾကနွွင့္ လို႔ ဗ်ာဒိ္တ္စကား မိန္႔ၾကားေတာ္ မူပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ ဗ်ာဒိတ္စကား ေျပာၾကားျပီးတဲ့ အဆံုးမွာအဇိတ ရဟန္းက အားရ ဝမ္းသာစြာ နဲ႔ျမတ္စြာဘုရားကို လက္အုပ္ခ်ီျပီးေတာ့ မ္ိေထြးေတာ္ ေဂါတမီထံက ရထား တဲ႔ေရႊသကၤန္း အဝတ္ပုဆိုး တစ္ထည္ကို ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ ဂႏၶကုဋိ ေက်ာင္းေဆာင္ အတြင္းမွာ မ်က္နွာက်တ္ အျဖစ္ လွဴဒါန္းပါတယ္ ဘုရား။ ဤကဲ့သို႔ လွဴဒါန္းရေသာ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္ ဘုရား ျဖစ္ေသာအခါ ေရႊပန္း ဆိုင္းl ေငြပန္းဆိုင္းl သႏၲာပန္းဆိုင္းl ပုလဲပန္းဆိုင္း တို႕ျဖင့္တန္ဆာ ဆင္လ်က္ရတနာ ၇ ပါးနွင့္ ျပည့္စံုျပီး တစ္ဆယ့္နွစ္ယူဇနာ က်ယ္ဝန္းတဲ့ ဗိတာန္ မ်က္နွာက်တ္ ျဖစ္ရပါလို၏ ဘုရားလို႔ ဆုေတာင္းျပီး ဘုရားရွင္ ကိုဦးခ်ကာ သူ႔ေနရာသူျပန္ ထိုင္ေနတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက ဗ်ာဒိတ္ေပးျခင္း အဇိတရဟန္းလည္း ေရႊသကၤန္း ကပ္လွဴျခင္းl ဆုေတာင္းျခင္းျပီးတဲ႔ အခါ အရွင္သာရိပုတၲရာ က အရိေမတၲာယ်ဘုရား အေၾကာင္းကိုသိ ခ်င္ေနၾကတဲ့ ရဟန္းတို႔ရဲ့ အလို အဇၥ်ာသယကို သိသျဖင့္ အရွင္ဘုရား အဇိတရဟန္း ဘယ္ေသာအခါ ဘယ္သို႔ေသာ အျခင္းအရာျဖင့္ အရိေမတၲယ် ဘုရားျဖစ္မယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ၾကားတဲ့ အခါျမတ္စြာ ဘုရားက အရဟတၲဖိုလ္ စ်ာန္သမာပတ္ ဝင္စားျပီး အဇိတရဟန္း ေနာင္အနာဂါတ္ ကာလမွာ အရိေမတၲယ်ဘုရား ျဖစ္ေတာ္မူ မည့္အေၾကာင္းကို ေဟာၾကား ေတာ္မူပါတယ္။ ခ်စ္သားသာရိပုတၲရာl ငါဘုရား ပရိနိဗၺာန္စံ့ျပီး ကာလၾကာေသာ္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သာသနာ ဆုတ္ယုတ္လာ ျပီးေတာ့သာသနာအ နွစ္ ငါးေထာင္ျပည့္တဲ့ အခါမွာ ငါဘုရားရဲ့ သာသနာေတာ္ၾကီး ကြယ္ေပ်ာက္လိ္မ့္မယ္။ ခ်စ္သား သာရိပုတၲရာ သာသနာကြယ္ျပီး တဲ့ေနာင္ကာလ ၾကာရင္လူေတြဟာ မေကာင္းမႈ ေတြသာျပဳ က်င့္ၾကလို႔ လူတို႔ရဲ့ အသက္တမ္း ေတြက တစ္ရာကေန ကိုးဆယ္l ကိုးဆယ္မ ွရွစ္ဆယ္l ရွစ္ဆယ္မွ ခုုနွစ္ဆယ္l ခုနွစ္ဆယ္မွ ေျခာက္ဆယ္l ေျခာက္ဆယ္မွ ငါးဆယ္ အစဥ္အတိုင္း အသက္တမ္း ယုတ္ေလ်ာ့ကုန္ ျပီးေတာ့ သက္တမ္းငါးနွစ္ အရြယ္ေရာက္တဲ့ အခါ ငါးနွစ္အရြယ ္ေယာကၤ်ား မိန္းမေတြက အိ္မ္ေထာင္ေတြျပဳl ေယာက္်ားေတြရ မိန္းမေတြရနဲ႔ သားေတြသမီး ေတြနဲ႔ ျဖစ္ၾကလိမ့္မယ္။ ေျခာက္နွစ္ ခုနွစ္ႏွစ္ေတြက ေျမးေတြ ျမစ္ေတြနဲ႔ ျဖစ္ၾကလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါၾကရင္ ကပ္ၾကီးသံုးပါး ေပၚေပါက္ လာလိမ့္မယ္။ သတၱႏၲရကပ္ လက္နက္ေၾကာင့္ ေသၾကရတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ငရဲျပည္သို႔ ေရာက္ၾက လိမ့္မယ္။ ဒုဗိၻကၠႏၲရကပ္l ငတ္မြတ္ ေခါင္းပါး အစာ မစားရလို႕ေသတဲ႔ပုဂၢိဳလ္ ေတြက ျပိတၲာဘံုသို႔ ေရာက္မယ္။ ေရာဂႏၲရကပ္ အနာေရာဂါျဖစ္ျပီး ေသၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ငါတို႔ေရာ ဂါဘယ ေတြျဖစ္ရလို႔ ကိုယ္စိတ္နွစ္ပါး ဒုကၡဆင္းရဲေတြ ခံၾကရသလို သူတပါးေတြလည္း ငါတို႔လို ဆင္းရဲ ဒုကၡေတြ မျဖစ္ၾကပါေစနဲ႔ ဆိုျပီး ေမတၲာစိတ္နဲ႔ ေသတဲ႔အတြက္္ ေၾကာင့္နတ္ျပည္ကို ေရာက္ လိ္မ့္မယ္။ အဲဒီကပ္သံုးပါး ဆုိက္ေရာက္ေန ၾကရတဲ႔ အခ်ိန္အခါမွာ ဝိသၾကံဳနတ္ သားက လူ႔ျပည္ကို ဆင္းလာျပီးလူ ေတြ ဒုကၡမ်ိဳးစံု ၾကံဳေတြ႔ေနရတာကို မၾကည့္မျမင္ရက္လို႔ သတိေပး လိမ့္မယ္။ အိုလူသားတို႔ ဒီကေန႔ကစ ၇ရက္အတြင္း လူသားေတြ အျပစ္မရွိအျပစ္ရွာl အခ်င္းခ်င္း တေယာက္နဲ႔တေယာက္ သားငါးအမွတ္ျဖင့္ သတ္ၾကျဖက္ၾက ခုတ္သတ္ၾက လိမ့္မယ္။ အဲဒီေဘးအႏၱရယ္မွ လြတ္ေျမာက္ ခ်င္ၾကလို႔ရွိရင္ (၇) ရက္စာရိကၡာ အျပည့္အစံုယူျပီး တစ္ေယာက္ခ်င္း သာ ေတာေျမာင္ ေခ်ာက္ျခားသို႔ လူခ်င္းမေတြ႔ေအာင္ ပုန္းေအာင္း ေနျပီး (၇) ရက္ ေက်ာ္လြန္မွသာ လ်ွင္ျပန္လာခဲ့ၾကပါ။ ယံုၾကည္ၾက တဲ႔သူေတြက (၇) ရက္ စာရိကၡာယူ ျပီးေတာ့ ေတာေတာင္ ေခ်ာက္ျခား သို႕သြား၍ ပုန္းေနၾကတယ္။ မယံုၾကည္ၾကတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြက အ ခ်င္းခ်င္း သတ္ၾကျဖတ္ၾကလို႔ အရိုးအသားေတြျပည့္လွ်ံl အရိုးေတြ ေသြးေတြနဲ႔ ျဖစ္ကုန္ၾကတဲ႔ အခါမိုး ၾကီးရြာခ်l အရိုးအသားေတြ ေမ်ာကုန္ ၾကလိမ့္မယ္။ ေတာေျမာင္ ေခ်ာက္ျခား ပုန္းေအာင္းေနၾကတဲ႔ လူေတြ ၇ ရက္ ျပည့္လို႔ျပန္လာ ၾကတဲ႔အခါ လူေတြ မေတြ႔ရမျမင္ရ လို႔အခ်င္းခ်င္းရုိင္းပင္း ကူညီ lကု သိုလ္ ေကာင္းမႈေတြျပဳl ေမတၲာ စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာၾကလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို ေမတၱာစိတ္l ကုုသိုလ္စိတ္ ေတြျဖစ္ေပၚေပါက္ လို႔ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈေတြ ျပဳတဲ႔အခါ ဆယ္နွစ္ ေနၾကရသူေတြကအသက္နွစ္ ဆယ္lအသက္နွစ္ဆယ္မိဘေတြ ကေမြးဖြားတဲ႔သားသမီးေတြက အသက္ေလးဆယ္။အဲဒီလိုအစဥ္ အတိုင္းလူတို႕ရဲ့အသက္တမ္းဟာ ႊရွည္ရွည္ျပီးတက္သြားမွာ။ကိုယ့္ အသက္ကိုမေရမတြက္နိုင္ေအာင္ အသေခၤ်ယ်ထိျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ သက္တမ္းမေရမတြက္နိုင္ေအာင္ ရွည္တဲ႔အသေခၤ်ယ်ေခတ္မွာ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱတရားေတြ အလြယ္တကူမျမင္နိုင္ေတာ့ဘူး။ အိုျခင္း နာျခင္း ေသျခင္းတရား ေတြမျမင္နိုင္။ဘယ္ျမင္နိုင္ပါ့မလဲ။ လူတေယာက္အိုဖို႕နာဖို႔ေသဖို႔ဆို တာေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ေစာင့္ ေနရမွာ။ အိုတဲ႔သူေတ႔ြရင္အထူးအဆန္း ုျဖစ္သြားျပီးနာတဲ႔သူေတြ႔ရင္လည္း အထူးအဆန္းျဖစ္ကုန္ျပီ။ေသတဲ႔ သူေတြ႕ရင္ေတာ့ဝိုင္းအံုၾကည့္ရ တဲ႔ေခတ္။ သက္တမ္းရွည္တဲ႔ေခတ္မွာအိုနာေသခဏlခဏမ ေပၚေတာ့သံေဝဂမျဖစ္။သံေဝဂမ ျဖစ္ေတာ့အိုရမယ့္ဒုကၡlနာရမယ့္ ဒုကၡေသရမွာကိုလည္းမေၾကာက္ ၾကေတာ့ဘူး။ မေၾကာက္ၾကေတာ့ ကိုယ္က်င့္တရားေတြပ်က္ျပားျပီး အသေခၤ်ယ်သက္တမ္းမွတျဖည္း ျဖည္းဆုတ္ယုတ္၍သက္တမ္းတို လာလိမ့္မယ္။ ့တျဖည္းျဖည္းသက္တမ္းဆုတ္ ယုတ္လာျပီးသက္တမ္းတစ္သိန္း ေရာက္တဲ႔အခါ ယခုငါဘုရားသီ တင္းသံုးေနတဲ႔ဗာရာဏသီျပည္ သည္အလ်ား ၁၂ ယူဇနာlအနံ ၇ယူဇနာက်ယ္ဝန္းတဲ႔ေကတုမ တီမည္ေသာမင္းေနျပည္ေတာ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အဲဒီေကတုမတီ ျပည္မွာသခၤစၾကာဝေတးမင္းအုပ္ ခ်ဳပ္၍မင္းလုပ္လိမ့္မယ္။ ရုိးရုိးဘုရင္မဟုတ္ဘူး။ စၾကာဝ ေတးမင္း။စၾကာဝေတးမင္းရဲ့မိဖု ရားကဝိသာခါတဲ႔။သခၤစၾကာဝ ေတးမင္းမွာတစ္ဖက္ေသာရန္သူ ကိုေခ်မႈန္းျပစ္နိူင္တဲ႔သားေပါင္း တစ္ေထာင္ျဖစ္ထြန္းလိမ့္မယ္။ ေကတုမတီျမိဳ႕နွင့္တကြျမိဳ႕ ေပါင္းရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ရွိ လိမ့္မယ္။ ေကတုမတီျမိဳ႕လယ္ ေခါင္မွာရတနာ ၇ပါးနွင့္ျပည္စံုျပီး တံတိုင္းအကာအရံနဲ႔လူေတြရဲ့ မ်က္စိနဲ႔စူးစိုက္ မၾကည့္နိုင္ ္ေလာက္ေအာင္ေသာအေရာင္အ ဝါျဖင့္အထပ္တစ္ရာရွိတဲ႔ျပသဒ္ ယာဥ္ၾကီးေရွးဘုန္းေရွးကံေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာလိမ့္မယ္။ ေရွးဘုန္းကံေၾကာင့္ဆိုတာကို သိေအာင္ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ေက တုမတီျမိဳ႕ဟာဟိုးေရွးအခါတုန္း ကမဟာပနာဒမင္းေနသြားခဲ႔ဖူး တယ္။ အဲဒီမဟာပနာဒမင္းရဲ့ဘုန္း ကံနဲ႔ယခုလက္ရွိသခၤစၾကာဝေတး မင္းရဲ့ဘုန္းကံကိုေျပာတာ။ သခၤစၾကာဝေတးမင္းနဲ႔မဟာပနာ ဒမင္းဟာအတိတ္ဘဝေရွးအခါက က်ဴထရံသည္သားအဖနွစ္ ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔ဖူးစဥ္ကပေစၥကဗုဒၶါ အရွင္ျမတ္ ၈ ပါးကိုက်ဴရုိးသဖန္း သားတို႔ျဖင့္သစ္ရြက္မိုးေက်ာင္း ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းျပီးဘုရား တပည့္ေတာ္တို႕သားအဖနွစ္ ေယာက္ဘဝဖန္ခါသံသရာၾကီးထဲ မွာက်င္လည္က်တ္စားေျပးလႊား ၾကသည္ရွိေသာ္ျမင့္ျမတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္တို႔နွင့္သာထိုက္တန္ေသာ ဆန္းက်ယ္ေသာဘံုဗိမာန္ၾကီးကို ရျပီးေတာ့အဆံုးဘဝေနာင္ကာလ ၌မဂၢင္ေဖါင္ၾကီးျငိမ့္ျငိမ့္စီးလ်က္ ေဘးအတန္တန္ေအးျငိမ္းရာအ မွန္နိဗၺာန္ေအာင္ခန္းျမိဳ႕ေတာ္နန္း သို႔ကူးေျမာက္နိုင္တဲ႔ပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ရပါေစသားအရွင္ျမတ္တို႔ဘု ရားလို႔ဆုေတာင္းျပီးပစၥည္းေလး ပါးျဖင့္အသက္ထက္ဆံုးလွဴဒါန္းခဲ့ တယ္။ သားအဖနွစ္ေယာက္ေသတဲ႔အခါ နတ္ျပည္မွာအတူတူျဖစ္ၾကရ တယ္။ အဖကနတ္ျပည္မွာက်န္ခဲ့ တယ္။ သားကနတ္ျပည္မွစုေတျပီး လူ႔ျပည္မွာသုရုစိမင္းသုေမဓာ၏ သားမဟာပနာဒမင္းျဖစ္တယ္။ အတိတ္ဘဝကပစၥည္းေလးပါးျဖင့္ ပေစၥကဗုဒၶ ၈ ပါးကိုေက်ာင္းလွဴ ခဲ့တဲ့ကုသိုလ္ကံေၾကာင့္သိၾကား မင္းကမဟာပနာဒမင္းေနဖို႔ရာအ တြက္ဝိသၾကံဳနတ္သားကိုအျမင့္ ၂၅ ယုဇနာlအက်ယ္ ၈ ယုဇနာ အထပ္ ၁၀၀ ရွိတဲ့ျပႆဒ္ကိုဝိသ ၾကံဳနတ္သားကိုဖန္ဆင္းေပးခိုင္းတယ္။ မဟာပနာဒမင္းမရွိေသာအခါျပ ႆဒ္ၾကီးပ်က္စီးမသြားပဲနတ္ ျပည္မွာက်န္ခဲ့ေသာအဖနတ္သား အတြက္ဂဂၤါျမစ္ထဲမွာျမဳပ္ေနျပီး အရိေမတၲယ်ဘုရားရွင္ပြင့္ေသာ အခါမွဂဂၤါျမစ္ထဲမွထြက္ေပၚလာ ၍ေကတုမတီျမိဳ႕လည္၌ သခၤ စၾကာဝေတးမင္းစံျမန္း ဖို႔ရန္အ တြက္ထြက္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ ထိုအခါအဖနတ္သားသည္နတ္ ျပည္မွစုေတ၍ေကတုမတီျပည္ သခၤစၾကာဝေတးမင္းျဖစ္လ်က္ အတိတ္ဘဝကသားေတာ္စပ္ခဲ့ဖူး ေသာမဟာပနာဒမင္းစံျမန္းခဲ့ ေသာ အထပ္တစ္ရာရွိေသာျပႆဒ္ၾကီး ၌စံျမန္းလ်က္ေနစဥ္လူ႕ေဘာင္ ေလာကျငီးေငြ႔လာေသာအခါ ရ ဟန္းမဝတ္မီွမွာပင္ငါ့ရဲ့ျပႆဒ္ၾကီး အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာျဖစ္ပါေစ သတည္းဟုအဓိ႒ာန္လ်က္ …အရိေမတၱာယ်ဘုရားအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာမ်ား(၅)ထိုျပႆဒ္ကိုရဟန္း ပုဏၰား ဆင္းရဲသားအထီးက်န္သူေတာင္း စားတို႔အားအလွဴေပး၍ဝိသာခါမိ ဖုရားနွင့္အတူအနီးအပါးခစားကုန္ ၾကေသာကုေဋကိုးေသာင္းေက်ာ္ ေသာလူအေပါင္းတို႔သည္တစ္ ေယာက္မက်န္သခၤမင္းနဲ႔အတူ ဧဟိဘိကၡဳရဟန္းမ်ားျဖစ္လိမ့္မယ္ စၾကာဝေတးမင္း၏ အတိတ္ဘဝကသားေတာ္စ ေသာမဟာပဒါနမင္းသည္လူ႔ျပည္ နတ္ျပည္တို႔၌သာျဖစ္လ်က္ ေဂါ တမဘုရားပြင့္ေတာ္မူေသာအခါ ဘဒၵိယသူေ႒းျဖစ္လ်က္ျပႆဒ္ သံုးေဆာင္ကိုေႏြမိုးေဆာင္းသံုးရာ သီတို႔၌တစ္လွည့္စီခံစားေနစဥ္ ျမတ္စြာဘုရား၏တရားေတာ္ကို နာၾကားရ၍ဖစ္ေလသည္။ ဘဒိၵယရဟႏၲာျဖစ္ေသာေန႕ မွာပင္ဘဒိၵယရဟန္းဟူေသာအ မည္ျဖင့္ရဟန္းျဖစ္လ်က္ျမတ္စြာ ဘုရားနွင့္အတူေရေၾကာင္းခရီး ၾကြေတာ္မူစဥ္ျမတ္စြာဘုရားက ဘဒိၵယသည္ပုထုဇဥ္ေလာ/ရဟႏၲာေလာဟုတျခားေသာ ရဟန္းမ်ားသံသယလြတ္ကင္းေစ ျခင္းငွာ ခ်စ္သားဘဒိၵယlသင္အ တိတ္ဘဝကမဟာပနာဒမင္းျဖစ္ ခဲ့စဥ္အခါတုန္းကစံျမန္းခဲ့ေသာ ျပႆဒ္ၾကီးဘယ္နားမွာလဲဟုေမး လိုက္ေသာအခါဘဒိၵယရဟႏၲာမ ေထရ္သည္စ်ာန္အဘိၫာဥ္ဝင္ စားျပီးျပႆဒ္ၾကီး၏အထြဋ္ကို ေျခမျဖင့္ညပ္ယူ၍မလိုက္ေသာအ ခါျပႆဒ္ၾကီးေရေပၚ၌ယူဇနာနွစ္ ဆယ္အျမင့္သို႔ေရာက္ေလေသာ ငါး လိပ္ ပုဇြန္ နဂါး မိေက်ာင္း စ ေသာသတၱာဝါမ်ားျပဳတ္က်လာ ေသာအခါျမတ္ဘုရားက ခ်စ္သားဘဒိၵယlအတိတ္ဘဝ တုန္းကအတူေနခဲ့ေတာ္စပ္ခဲ့ ေသာေမာင္းမမိႆံနွင့္တကြေဆြ မ်ိဳးေတြျပႆဒ္ၾကီးကိုစဲြလမ္းျပီး တိရိစာၦန္ေတြျဖစ္ေနၾကတာlအခု ုျပဳတ္က်လို႔မင္းေဆြမ်ိဳးေတြပင္ ပန္းၾကကုန္ျပီlျပန္လႊတ္လိုက္ပါ ေတာ့လို႔မိန္႔ၾကားေတာ္မူသျဖင့္ ျပႆဒ္ၾကီးသည္ေနျမဲတိုင္းေနရာ ျဖစ္ေသာျမစ္လယ္ေခါင္၌ပင္နစ္ ျမဳတ္သြားေလသည္။ေက်ာင္းလွဴ ခဲ့ေသာဆင္ရဲသားသားအဖနွစ္ ေယာက္သည္သားျဖစ္သူကေဂါတမျမတ္စြာဘုရာ း ထံမွာရဟႏၲာ ျဖစ္lနိဗၺာန္ကိုရတယ္။အဖျဖစ္သူ ကအရိေမတၲယ်ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူေသာအခါမွာသခၤစ ၾကာဝေတးမင္းျဖစ္လ်က္ရဟႏၱာ ုျဖစ္lနိဗၺာန္ကိုရလိမ့္မယ္။ မဟာပနာဒမင္းဟာအတိတ္ဘဝ ေရွးအခါကက်ဴထရံသည္သားအ ဖနွစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးစဥ္ကပေစၥ ကဗုဒၶါအရွင္ျမတ္ကိုက်ဴရုိးသဖန္း သားတို႔ျဖင့္သစ္ရြက္မိုးေက်ာင္း ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းျပီးပစၥည္း ေလးပါးျဖင့္အသက္ထက္ဆံုးလွဴ ဒါန္းခဲ့တယ္။ သားအဖနွစ္ေယာက္ ေသတဲ့အခါနတ္ျပည္မွာျဖစၾကရ တယ္။ အဖကနတ္ျပည္မွာက်န္ခဲ့ တယ္။ သားကနတ္ျပည္မွစုေတျပီး လူ႕ျပည္မွာသုရုစိမင္းသုေမဓာ၏ သားမဟာပနာဒမင္းျဖစ္တယ္။ အတိတ္ဘဝကေက်ာင္းလွဴခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ကံေၾကာင့္သိၾကားမင္း ကမဟာပနာဒမင္းေနဖို႔ရာအ တြက္ဝိသၾကံဳနတ္သားကုိအထပ္ တစ္ရာရွိတဲ့ျပႆဒ္ကိုဝိသၾကံဳ နတ္သားအားဖန္ဆင္းေပးခိုင္း တယ္။ မဟာပနာဒမင္းမရွိေတာ့ျပ ႆဒ္ယာဥ္ပါေပ်ာက္သြားျပီးေက တုမတီျပည္သခၤစၾကဝေတးမင္း စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အခါသခၤစၾကဝ ေတးမင္းအတြက္ဂဂၤါျမစ္ထဲမွေပၚ လာျပီးေကတုမတီျမိဳ႕လယ္ေခါင္ မွာေပၚေပါက္လိမ့္မယ္။ ေကတုမတီျမိဳ႕ပတ္ဝန္းက်င္ မွာလည္းရတနာတို႔ျဖင့္ျခံရံ၍အ ေရာင္ခုနွစ္မ်ိဳးရွိေသာတံတိုင္းခုနွစ္ ထပ္lထန္းပင္စဥ္ခုနွစ္ထပ္ေပၚ ေပါက္၍ကာရံထားလိမ့္မယ္။ျမိဳ႕ တံခါးေလးမ်က္နွာမွာလည္းေရႊဇ ရပ္ေတြေပၚေပါက္လိမ့္မယ္။ျမိဳ႕ ထက္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ့ရွင္ဘုရင္ဥ ယ်ာဥ္ေတြထဲမွာပန္းမ်ိဳးစံုတို႔ကျမ ရည္သြန္းသကဲ့သို႔ေမႊးပ်ံ႕သင္း လိႈင္ေနလိမ့္မယ္။ ေကတုမတီျပည္ ၏ျမိဳ႕အလယ္ေခါင္၌၄င္းlျပႆဒ္ အယာမ္lတံတိုင္းအယာမ္တို႔မွာ အျဖဴlအနီlအဝါlအေရႊlအစိမ္းlအ မည္းlအေၾကာင္အၾကားlျပိဳးျပိဳး ုျပတ္ရွိေသာနတ္ပုဆိုးတန္ဆာlတ ျခားတျခားေသာတိုင္းနိုင္ငံေတြမွ ထြက္ေပၚလာတဲ့အဝတ္ပုဆိုးlထ မင္းေဘာဇဥ္lအေဖ်ာ္စေသာလူ အမ်ားသံုးေဆာင္စားေသာက္ ေကာင္းေသာအရသာဟူသမွ် ေတြပေဒသာပင္မွာတဲြလဲစဲြလ်က္ ႊွိရွိၾကလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာအရိေမတၲ ယ်ဘုရားေလာင္းက ၁၆ သေခ်ၤ နွင့္ကမၻာတစ္သိန္းပါရမီေတြျဖည့္ က်င့္ျပီး၍တုသိတာနတ္ျပည္မွာရွိ ေနမယ္။ စၾကာဝ႒ာတိုက္ တစ္ ေသာင္းမွာေနထိုင္ၾကတဲ့ နတ္ ျဗဟၼာအေပါင္းေတြကဘုရားအ ေလာင္းေတာ္နတ္သားကိုအ ေလာင္းေတာ္နတ္သားလူ႔ျပည္ကို ဆင္း၍ဘုရားျဖစ္ဖို႔ရန္အခ်ိန္တန္ ပါျပီ။ လူနတ္ျဗဟၼာသတၱဝါတို႕၏ အက်ိဳးငွာလူ႕ျပည္ဆင္း၍ဘုရား ျဖစ္ေတာ္မူပါလို႔ေလွ်ာက္ထား ေတာင္းပန္ၾကလိမ့္မယ္။ အေလာင္းေတာ္နတ္သား ကလူ႕ျပည္ဆင္း၍ပဋိသေႏၶယူဖို႔အရာအတြက္ဘု ရား အေလာင္း တို႔ရဲ့ထံုးတမ္းအစဥ္အလာဓမၼတာ အရပဋိသေႏၶယူေတာ့မယ္ဆိုရင္ ၾကည့္ျခင္းငါးပါးကိုအရင္ၾကည့္ျပီး မွယူေလ့ရွိတယ္။ ၁။ဘုရားျဖစ္ဖို႔ရာေခတ္အခါကာ လကိုၾကည့္ရႈျခင္း ၂။ ဘုရားျဖစ္ပြင့္ရာကြ်န္းကိုၾကည့္ ရႈျခင္း ၃။ ဘုရားျဖစ္ပြင့္ရာေဒသကိုၾကည့္ ရႈျခင္း ၄။ ဘုရားအေလာင္းတို႔ျဖစ္ရာ အ မ်ိဳးကိုၾကည့္ရႈျခင္း ၅။ဘုရားအေလာင္းမယ္ေတာ္၏ အသက္အပိုင္းအျခားကိုၾကည့္ရႈ ျခင္း ၁။ လူ႔ေလာက၌ဘုရားအျဖစ္ပြင့္ ရာအခ်ိန္အခါတန္ျပီေလာlမတန္ ေသးေလာဟုေရွးဦးစြာၾကည့္ရႈရ တဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္က လူ႔ေလာက၌သက္တမ္း တစ္သိန္းအထက္ကာလသည္ ရွည္လ်ားလွေသာအသက္တမ္း ကာလ၏ဖုံးလြမ္းကာကြယ္မႈ ေၾကာင့္အနိစၥဒုကၡအနတၱသေဘာ တရားတို႔ကိုေဟာၾကားလ်င္ၾကား နာသူလူတို႔သည္ဘာေတြမ်ား ေဟာၾကားေနပါလိမ့္ဟူ၍မေဝႏိုင္ မခဲြနိုင္ျဖစ္ကာသက္ဝင္ယံုၾကည္ ၾကလိမ့္မည္မဟုတ္။သံသရာဝဋ္ မွထြက္ေျမာက္ျခင္းအက်ိဳးမျပီး အခ်ည္းအနွီးသာျဖစ္၍ပဋိသေႏၶ အိုနာေသဆင္းရဲတို႔မထင္ရွား။မ သိျမင္နိုင္ၾကေသာေၾကာင့္အနွစ္တသိန္းထက္အ သ က္တမ္းရွည္ လ်ားေသာကာလသည္ဘုရားပြင့္ ရာကာလမဟုတ္။ လူတို႕၏သက္တမ္းအနွစ္တစ္ရာ တမ္းေအာက္ျဖစ္ပြားၾကေသာ သတၲဝါတို႔သည္ကိေလသာတ ရားမ်ာျပားထူေျပာၾကသျဖင့္ေဟာ ေျပာျပသေပးေဝငွအပ္ေသာဘု ရားအဆံုးအမေတာ္သည္ေရျပင္၌ တုတ္ေခ်ာင္းျဖင့္ေရးုျခစ္အပ္ေသာ အေရးအသားပမာရွည္လ်ားၾကာ ျမင့္စြာမတည္တံ့ပဲလ်င္ျမန္စြာ ေပ်ာက္ျပယ္ကင္းကြယ္ေလသကဲ့ သို႔ဘုရားရွင္အဆံုးအမတရား ေတာ္သည္လ်င္ျမန္စြာေမ့ေလ်ာ့ ေပ်ာက္ကြယ္သည္သာျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္အနွစ္တရာေအာက္ကာ လသည္ျမတ္စြာဘုရားမ်ားျဖစ္ ေပၚပြင့္ေတာ္မူရာအခါကာလမ ဟုတ္။ လူတို႕၏သက္တမ္းအနွစ္ တစ္သိန္းတမ္းနွင့္အနွစ္တရာ တမ္းlဤနွစ္တမ္းတို႔အပါအဝင္အ ၾကားျဖစ္ေသာအခါကာလသည္ သာလ်ွင္ျမတ္စြာဘုရားတို႔ျဖစ္ပြင့္ ေတာ္မူၾကရာကာလမည္ေသာ ေၾကာင့္ဤအခါကားဘုရားျဖစ္ရန္ ေလ်ာ္ကန္ေလ်ာက္ပတ္လွေသာ အခါကာလေပတည္းဟုဘုရား ျဖစ္ရန္ကာလကိုၾကည့္ရတယ္။ ၂။ ကြ်န္းၾကီးေလးကြ်န္းထဲမွေရွးဘု ရားရွင္တို႔ပြင့္ေတာ္မူရာကြ်န္းကို ၾကည့္ရတယ္။ ဘုရားျဖစ္ရာကြ်န္း ကိုၾကည့္ရႈဆင္ျခင္ရာမွာကြ်န္း ငယ္ငါးရာစီအျခံအရံရွိေသာကြ်န္း ၾကီးေလးကြ်န္းတို႔အနက္ဇမၺဴ႕သ ေျပပင္ေပါက္ရာျဖစ္၍ထိုဇမၺဴ႕သ ေျပပင္ျဖင့္မွတ္သားေခၚဆိုအပ္ ေသာဤဇမၺဴထိပ္ကြ်န္းၾကီး၌သာ လ်င္ေရွးဘုရားတို႔ပြင့္ၾက၏ဟုဘု ရားျဖစ္မည့္ကြ်န္းကိုၾကည့္ရတယ္။

ဆရာေဖျမင့္

ဒီစာအုပ္ဟာ လမ္းေဘး စာအုပ္ဆိုင္က ေတြ႕လို႔ ၀ယ္လာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေဖျမင့္ကို အရင္ဟိုးတုန္းတည္းက ေလးစားခဲ့တာပါ။ ဆရာ့ စာအုပ္ကို လမ္းေဘးက ၀ယ္လာေပမယ့္ ဒီစာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတို႔ကို ထိပ္ဆံုးေရာက္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေပးနိုင္မယ့္ နည္းလမ္း ေလးေတြ အမ်ားၾကီး ပါ၀င္ပါတယ္။ အျမည္းသေဘာေလးနဲ႔ စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ မာတိကာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္က မွတ္သားစရာေလးေတြကို တစ္ပုဒ္ျခင္းစီ တင္ျပပါရေစ။ ကြ်န္ေတာ္လဲအပ်င္းေျပဖို႔ ျဖစ္သလို သူငယ္ခ်င္းတို႔ အတြက္လဲ အက်ိဳးရွိမယ္ ထင္လို႔ပါ။ မာတိကာ။ ။မိမိကိုယ္ကိုေလးစားျခင္း မိမိ ကိုယ္ကို ေလးစားျခင္းသည္ ေအာင္ျမင္မႈ၏ အေျခခံ အုတ္ျမစ္ ျဖစ္သည္။ ------------------- မာတိကာ။ ။တစ္ကိုယ္တည္း ေျပာစကား မိမိ ကိုယ္ကို မိမိ မကဲ့ရဲ့ မရႈံခ် ပါနွင့္။ မိမိ ကိုယ္ကို မေလးစားသူအား မည္သူကမွ် ေလးစားမည္ မဟုတ္။ --------------- မာတိိကာ။ ။အေကာင္းျမင္စိတ္ဓါတ္ ျပတင္းေပါက္ သံတိုင္မ်ားၾကားမွ ေန၍ လူနွစ္ေယာက္သည္ အျပင္သို႔ ၾကည့္ၾကသည္။ တစ္ေယာက္က ရႊံဗြက္ႏြံအိုင္မ်ားကို ျမင္သည္။ တစ္ေယာက္ကား ၾကယ္ကေလးမ်ား လင္းလက္ေတာက္ပ ေနသည့္ ေကာင္းကင္ကို ျမင္ေလသည္။ ------------------- မာတိကာ။ ။အိမ္မက္မွသည္ စိတ္ကူးယဥ္ အိမ္မက္မ်ားေနရာ၌ ေနာင္တနွင့္ သံေ၀ဂမ်ား အစား၀င္လာျပီ ဆိုလွ်င္ သင္အိုျပီဟု မွတ္သားပါေလေတာ့။ ------------------- မာတိကာ။ ။ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္မ်ား ခ်မွတ္ျခင္း ခရီးလမ္းနွင့္ ပန္းတိုင္ကုိ ပီပီျပင္ျပင္ သိထားသူကား ေျခတစ္လွမ္းမွ မလွမ္းေသးမွီပင္ ခရီးတစ္၀က္ ေရာက္နွင့္ျပီ ျဖစ္ေလသည္။ ------------------ မာတိကာ။ ။စီမံကိန္း ခ်မွတ္ျခင္း ကိုယ္ပိုင္ အစီအစဥ္ မရွိသူသည္ ပတ္၀န္းက်င္ စီမံဖန္တီးသမွ်ကို လည္စင္းခံရသည့္ ကံၾကမၼာ၏ သားေကာင္ဘ၀သို႔ ေရာက္ရွိလိမ့္မည္။ ------------------ မာတိကာ။ ။မဆုတ္မနွစ္ေသာ လံု႔လ ကမ္းမျမင္ေသာ ပင္လယ္ျပင္ကို ေရးကူးေနေသာသူသည္ ရူးသြပ္သူမဟုတ္။ ဆင္ျခင္ညဏ္နည္းသူ မဟုတ္ ေခါင္းမာသူမဟုတ္၊ လုပ္စရာရွိသည့္ တစ္ခုတည္းေသာ အလုပ္ကို စြမ္းအားရွိသမွ် အားထုတ္လုပ္ကိုင္ ေနသူသာ ျဖစ္သည္။ ----------------- မာတိကာ။ ။မိမိကိုယ္ကို စည္းကမ္း သတ္မွတ္ျခင္း မိမိကိုယ္ကို စိုးမိုးနိုင္စြမ္းရွိသူသည္ တန္ခိုးစြမ္းအား အၾကီးမားဆံုး ပုဂိၢဳလ္ျဖစ္သည္။ -------------------- မာတိကာ။ ။မိမိကိုယ္ကို အျမင့္ဆံုး ေမွ်ာ္လင့္ထားပါ မေအာင္ျမင္ျခင္းသည္ အျပစ္တင္စရာမဟုတ္။ ရည္မွန္းခ်က္ နိမ့္က်ျခင္းသာ တကယ့္ျပစ္မႈ ျဖစ္သည္။ ------------------- မာတိကာ။ ။အေကာင္းဆံုး ေဆာင္ရြက္မႈ ျဖစ္ပါေစ။ အေကာင္းဆံုး ေဆာင္ရြက္၏သူ ေနာက္မွ ကံၾကမၼာေကာင္း၊ အခြင့္အခါေကာင္းတို႔ လိုက္ပါစျမဲ ျဖစ္သည္။ ------------------- မာတိကာ။ ။ထေျမာက္ေအာင္ျမင္မႈ လူမွန္လွ်င္ တေန႔ေသဆံုးရမည္။ ေျမမႈန္႔မွလာ၍ ေျမမႈန္႔ဘ၀တြင္ ေပ်ာက္ကြယ္ရ၏။ သ႔ိုေသာ္ အသက္ရွင္စဥ္ ဘ၀ ထူးထူးျခားျခား စြမ္းေဆာင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သူကား ေသဆံုးျခင္း နယ္နိမိတ္ကို ေက်ာ္လြန္၍ အဓြန႔္ရွည္ေပသည္။ ------------------- မာတိကာ။ ။ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးျခင္း ေလာက၏ မတူညီေသာ က႑ အသီးသီးတြင္ ေအာင္ျမင္မႈ ရရွိခဲ့သူတို႔ တူညီစြာ လက္ခံယံုၾကည္ ထားၾကသည့္ အခ်က္တစ္ရပ္ ရွိသည္။ ယင္းကား မိမိ၏ ကံၾကမၼာ အေကာင္းအဆိုးကို မိမိသာ ဖန္တီးနိုင္သည္ ဟူ၍ ျဖစ္၏။ ------------------- မာတိကာ။ ။အခြင့္အလမ္း ေန႔စဥ္ နံနက္တိုင္း ငါသည္ သင့္တံခါး၀ရပ္ကာ သင့္အား ထေလာ့၊ တိုက္ေလာ့၊ ေအာင္ပဲြခံေလာ့ ဟုႏႈိးေဆာ္၏။ ခံယူျခင္း၊ မခံယူျခင္းကား သင့္အပိုင္း ျဖစ္ေလသည္။ --------------------- မာတိကာ။ ။အလိုက္သင့္ျပဳနိုင္ေသာ စြမ္းရည္ ေျပာင္းလဲျခင္းနိယာမ တရားၾကီးကို လူတိုင္း ေလးစား လိုက္နာရလိမ့္မည္။ သဘာ၀နိယာမ မ်ားထဲတြင္ သူသည္ပင္ စြမ္းအား အၾကီးမားဆံုး ျဖစ္ေလသည္။ -------------------- မာတိကာ။ ။ေစ့ေဆာ္မႈ စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ကို လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ ေဖၚျဖစ္ေအာင္ တြန္းပို႕ေသာအရာသည္ ေစ့ေဆာ္မႈ ျဖစ္သည္။ ------------------- မာတိကာ။ ။တာ၀န္ယူတတ္သည့္စိတ္ ေအာင္ျမင္သည့္အခါ မိမိရင္ဘက္ကို ပုတ္ျပျပီး အမွားအယြင္းၾကံဳခ်ိန္ ေဘးဘီသို႔ လက္ညိွဳးထိုးတတ္ျခင္းသည္ ကေလးစိတ္ မေပ်ာက္ေသးသူတို႔၏ လကၡဏာ တစ္ရပ္ျဖစ္ေလသည္။ ------------------- မာတိကာ။ ။ဥိးစားေပး ေရြးခ်ယ္ျခင္း အလုပ္အားခိုက္ ေၾကာင္ကို ေရခ်ိဳးေပးျခင္းသည္ အေတြ႕အၾကံဳသစ္ ျဖစ္နိုင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေၾကာင္ေရခ်ိဳးရင္း တစ္ေနမကုန္သင့္ေပ။ -------------------- မာတိကာ။ ။စြန္႔စားရဲျခင္း ေလာကၾကီး၌ ၾကီးက်ယ္ေသာ အရာမွန္သမ်ွ အႏၲရာယ္ကင္း ေဘးရွင္းရရိုး ထံုးစံ မရွိေပ။ -------------------- မာတိကာ။ ။သင္ခန္းစာ ယူတတ္ျခင္း ေမွာက္က်သြားေသာ ႏုိ႔အိုးအတြက္ ေသာက ေရာက္မေနပါနွင့္။ ထပ္မေမွာက္ေအာင္ ထိန္းနိိုင္လွ်င္ သင္လူေတာ္ ျဖစ္လိမ့္မည္။ --------------------- မာတိကာ။ ။ထက္သန္ တက္ၾကြစိတ္ ယံုၾကည္မႈနွင့္ ၀ီရိယစြမ္းအား ေပါင္းစပ္ထားသူအား မည္သည့္အရာမွ် တားဆီးမထားနိုင္။ ------------------- မာတိကာ။ ။ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး စိုက္ေသာအပင္၏ အသီးကို သင္စားရလိမ့္မည္။ သူတပါးအား ေစတနာထား ဆက္ဆံလွ်င္ ေစတနာကို ျပန္ရ၏။ သူတပါးအား အာဃာတ ထားလွ်င္ တံု႕ျပန္ျခင္းကို ခံရ၏။ ------------------- မာတိကာ။ ။ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း နွစ္ေယာက္အားျဖင့္ ယူ၍ရခဲ့သည့္ အရာကို သင္တစ္ဦးတည္း ပိုင္ဆိုင္ျခင္၍ မျဖစ္ေပ။ ---------------------- မာတိကာ။ ။ေတ့ဆိုင္ ေစ့စပ္ ေျပာဆိုျခင္း အရာရာကို ငါ့သေဘာခ်ည္း ျဖစ္ျခင္၍ မရ ။ သူ႕သေဘာခ်ည္းပဲ ငါလက္မခံနိုင္။ ထိုအခါ…….. -------------------- မာတိကာ။ ။မာန ရွိျခင္း(သို႔မဟုတ္) ဂုဏ္ယူတတ္ျခင္း မိမိ အလုပ္ ဂုဏ္ယူတတ္ျခင္းသည္ တလြဲမာနမဟုတ္။ ------------------ မာတိကာ။ ။ရည္ရြယ္ခ်က္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ကင္းမဲ့ေသာဘ၀သည္ အနိမ့္စား သတၲ၀ါတစ္ခု၏ ဘ၀မိ်ဳးသာျဖစ္သည္။ ------------------ မာတိကာ။ ။ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မႈ ခ်မ္းသာျခင္း ၊ ဆင္းရဲျခင္း ႏွစ္ခုလံုးပင္ အျပစ္မကင္းေပ။ ---------------------- မာတိကာ။ ။အာဏာ(သို႔မဟုတ္) တန္ခိုးစြမ္းအား တန္ခိုးအာဏာကို မက္ေမာေသာ စိတ္သည္ လူ႕အလိုရမက္မ်ားထဲတြင္ စက္ဆုပ္ဖြယ္ အေကာင္းဆံုး အရာျဖစ္သည္။ -------------------- မာတိကာ။ ။ညဏ္အေျမာ္အျမင္ ဗဟုသုတ ရွိတုိင္း ညဏ္အေျမွာ္အျမင္ ရွိသည္ မဟုတ္ေပ။ ------------------- မာတိကာ။ ။ေအာင္ျမင္မႈ ေလာက၌ ေအာင္ျမင္မႈ ဟူသည္ တစ္ခုတည္းသာရွိ၏။ ယင္းကား မိမိဘ၀ကို မိမိပံုစံအတိုင္း ေနထိုင္ သြားနိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ----------------------- မာတိကာ။ ။ေပ်ာ္ရႊင္မႈ (၀ါ) အားတက္ရႊင္လန္းမႈ စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသည္သာ လူ႕ဘ၀၌ ရရွိနိုင္သည့္ အၾကီးမားဆံုး ဆုလာဘ္ျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်နိုင္ပါေစ မင္းေ၀(min wai)

ဦးေဇာတိက

ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ အဆံုးအမေတြရဲ့ အနွွစ္သာရဟာ ဥပါဒါန္ ကင္းေရး တစ္ခုကိုပဲ ဦးတည္တယ္လို႔ ဖက္ဖူးပါတယ္။ ဥပါ့ဒါန္ဆိုတာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဆုပ္ထားတာကို ဆိုလိုတယ္။ (ဥပ-ျပင္းျပင္းထန္ထန္၊ အာ ဒါန-ယူထားျခင္း) ဥပါ့ဒါန္ ကင္းတယ္ဆိုတာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တင္းတင္းဆုပ္ထားတာကို လႊတ္လိုက္တာပါပဲ။ -------------------------------------------------- လူဆိုတာ လူေတြနဲ႔ အတူေနရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြအေၾကာင္းမ်ားမ်ား သိဖိို႔လိုတယ္။ လူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း သိလိုက္ရတိုင္း သိလိုက္ရတိုင္း အတုယူစရာ ၊ နည္းယူစရာ။ သင္ခန္းစာ ယူစရာေတြ အမ်ားၾကီး ရတယ္။ ကိုယ္က လူေတြအေၾကာင္း မ်ားမ်ား သိထားရင္ လူေတြနဲ႔ေနရတာ ၊ေျပာရဆိုရတာ၊ လုပ္ကိုင္ရတာ ပိုျပီး အဆင္ေျပတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူမ်ားအေၾကာင္း သိရတဲ့အခါ ကိုယ့္အေၾကာင္းလည္းကိုယ္ ပိုသိလာတယ္။ ----------------------------------------------- ပိုျပီးနက္နဲသိမ္ေမြ႔တာ ပိုျပီးေလးနက္တာကို သိခ်င္ရင္ အဲဒီလိုသိနိုင္မည့္ စိတ္မ်ဳိးကိုု ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ယူရတယ္။ ဒါဟာလူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ လူ႔ဘ၀မွာ လုပ္ရမည့္ အဆင့္ျမင့္ဆံုး အလုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ဘာကို သိျမင္ခံစားရတယ္ ဆိုတာ ကိုယ္ဘယ္လို လူလဲဆိုတာအေပၚ မွာ မူတည္တယ္။ ------=----------------------------------------------- စိတ္ေနသေဘာထား ေအးခ်မ္းျပီး သိမ္ေမြ႔ နူးညံ့လာတဲ့သူဟာ သူ႔ပတိ၀န္းက်င္မွာ ျမင္ရတဲ့ သဘာ၀ကို နွစ္သက္တယ္၊ တန္ဖိုးထားတယ္။ သစ္ပင္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ပန္းပင္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ သီးနွံပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အပါအ၀င္ ျမက္ပင္ေတြ ေရညွိေတြအထိေအာင္ နွစ္သက္တယ္။ စိတ္၀င္စားတယ္။ ေရကန္ေတြ၊ ေခ်ာင္းေတြ ၊ ျမစ္ေတြ၊ ပင္လယ္ သမုဒရာေတြ ကိုလည္းစိတ္၀င္စားတယ္။ ေတာေတြ၊ ေတာင္ေတြ၊ သဘာ၀ရႈခင္းေတြ ကို နွစ္ႏွစ္သက္သက္ ၾကည့္နိုင္ ခံစားနိုင္တယ္။ ေန၀င္တာ၊ ေနထြက္တာ၊လထြက္တာ ၊ၾကယ္တာရာနကတ္ေတြ ေရြရွား သြားလာေနတာ၊ ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္းေနတာ စိတ္၀င္စားျပီး ေလ့လာမွတ္သားနိုင္တယ္။ ------------------------------------------------ ေလးနက္တဲ့စိတ္ ေလးနက္တဲ့ အသိညဏ္ ရွိတဲ့သူဟာ ဘာကိုၾကည့္ၾကည့္ ေလးနက္တဲ့ အဓိပါယ္ကိုျမင္ရတယ္။ -------------------------------------------------- ညဏ္နဲ႔ သိိျမင္ခံစားရတာဟာ ညဏ္ရင့္က်တ္တဲ့ သူေတြအတြက္ အင္မတန္ နွစ္သက္စရာ ေကာင္းတဲ့ အရသာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္တယ္။ ---------------------------------------------- ညဏ္အဆင့္ျမင့္တဲ့သူ၊ စိတ္ေနသေဘာထား တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းျမင့္ျမတ္တဲ့ သူေတြဟာ ညဏ္နဲ႔ ေလးေလးနက္နက္ သိရတာကို ပိုျပီး နွစ္နွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ခံစားတယ္။အဲဒီလို သိရ ခံစားရတာဟာ သူ႔ဘ၀ရဲ့ အဓိပါယ္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘ၀ရဲ့ အေကာင္းဆံုး အေတြ႔အၾကံဳ ျဖစ္တယ္လို႔ နားလည္လက္ခံတယ္။ ------------------------------------------------ ေၾကာက္စိတ္၊ စုိးရိမ္စိတ္မရွိ၊ လိုခ်င္မက္ေမာ လႊမ္းမိုးျခယ္လွယ္ခ်င္စိတ္ မရွိတဲ့သူ၊ တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းတဲ့သူဟာ အမွန္အတိုင္းျမင္တယ္။ သဘာ၀ က်က် မ်ွမ်ွတတ ျမင္တယ္။ -------------------------------------------------- အရာရာတိုင္းကို စိတ္နဲ႔ပဲ သိရတာပါ။ စိတ္ရဲ့ အရည္အေသြး ျမင့္မားလာတဲ့အခါ သိရတာလည္း ျမင့္မား လာတာ သဘာ၀ပါပဲ။